واقعا ممنونم از راهنماييتون. همين كه فهميدم كه يه نفر به همين راحتي ميتونه آدمو درك كنه _بدون هيچ حرف اضافه اي_ خودش يه جور آرامشه برام.
من براي خودم برنامه دارم . خيلي وقته كه برنامه ريزي مي كنم اما فقط واسه همون دو روز اوله!
فعلا اولويت اولم پيدا كردن كاره، هر كاري مهم نيست . فقط ميخوام از حال و هواي خونه دور شم. متاسفانه تو خونه هيچ كس منو درك نمي كنه. مخصوصا مادرم. فقط از من توقع دارن بخندمو شاد باشم . ولي تو اين چند سال حتي يه بارم ازم نپرسيدن حالت چطوره؟!!
انتظاراتشون بيشتر از توان منه ولي نميتونم چيزي بگم.
حال و روز بدم ، پيدا نكردن كار تو اين چند ماهه، به نتيجه نرسيدن برنامه هايي كه براي خودم داشتم منو به اين فكر ميندازه كه خدا كلا يادش رفته منو . گاهي فكر ميكنم خدا كارش با من تو اين دنيا تموم شده فقط يادش رفته روحمو بگيره! تو اين چند سال حتي يه اتفاق كوچيك مثبت هم برام نيفتاده تا لااقل يه ذره انرژي بگيرم ، حتي يه چيز كوچولو
به معناي واقعي كلمه كم آوردم