از نعمت فراموشی محروم شدم!

[jonube-sorkh]

سلام لطفا به سوالات زیر جواب بدین:
1)تاحالا مشاوره رفتین؟ فقط مشاوره تحصیلی رفتم
2)شغل دارین؟ از بعد از این داستان ها, خیر...
3)تنها زندگی می کنید؟خانواده و.... با خانواده اما تنها
4)دوستانتان چگونه اند؟ دوستن دیگه متوجه نمی شم! از دانشجوی دکترا گرفته تا شاگرد بقالی.
5)تفریحاتتون چه جوریه؟ورزش دوست دارید؟علاقه مندیهاتون چیاست؟ خیلی سال هست که دیگه سراغ ورزش نرفتم, تفریح؟ چیزی به خاطرم نمیاد

شما باید ایشون را فراموش کنید.
می دونم خیلی سخته چون فکر کردنش براتون لذت بخشه.اما با فکرکردن فقط احساساتتون را آبیاری می کنید!
نباید به افکارتون پرو بال بدین! هرچقدر زمان بگذره براتون سخت تر میشه.
اصلا نباید می رفتین به دیدن اون خانم.

دوست عزیزم
این که نباید بش فکر کنم و نرم سراغش خیلی بدیهیه... مشکل اینجاست که چه جوری فراموش کنم؟

[مصباح الهدی]

دوست عزیزم
این که نباید بش فکر کنم و نرم سراغش خیلی بدیهیه... مشکل اینجاست که چه جوری فراموش کنم؟

خب این سوالات را برای این پرسیدم که دوستان راحت تر برای فراموشی کمکتون کنند.
من توی این فرصت بعضی از پست های تاپیک های قبلتون را خوندم.متوجه شدم که دلیل اینکه شما مرتکب این خطا شدید اولش افسردگی بوده.

یعنی شما اول حالتون خوب نبوده و برای خوب کردن حالتون تلاشی نکردین و وقتی در شرایطی که به طور موقت می تونست یه احساس خوب در شما ایجاد کنه؛از روی منطق نتونستید عمل کنید.
الان هم به نظر من مشکل اولیه شما یعنی افسردگی هست که در این شرایط شدیدتر شده.

براتون پیشنهاداتی دارم:

1)حتما به یک مشاوره خوب برید.
2)مسافرت برین.خیلی خیلی در فراموشی تاثیر داره!پیشنهادم مشهده.از امام رضا کمک بگیرید.کسی از پیش ایشون ناراضی برنمیگرده!!!
3)به طور جدی دنبال یک شغل خوب بگردین.اینقدر کار کمه که وقتی دنبالش بگردی این قدر برات دغدغه و مشغولیت ذهنی ایجاد می کنه که کمتر فرصت پیدا می کنی که به اون خانم فکر کنی.(از مزیت های کمبود شغل!)
4)حتما یک باشگاه ورزش ثبت نام کن.پیشنهاد من ورزش های رزمی است.چون به نظر من این ورزشکاران خیلی مودب ترن.اونجا دوستای خوبی پیدا کنید.با هم تفریح برید.کوه ؛شنا و...
رابطه دوستانه و عاطفی باهاشون پیدا کن.

5)قدر پدر و مادرتون را بدونید.می دونید حتی اگر اونا آدمای خوبی نباشن(که انشاالله برای شما خوبن) دعاشون در حق شما مستجابه.حتما روایات و احادیث و... را می دانید.احترام به پدر و مادر در هر شرایطی واجبه.این وظیفه شماست.و روایت داریم که کسی که حرمت پدر و مادرش را حفظ می کند و به آنه نیکی می کند در همین دنیا نتیجه عملش را می بیند و کسی که پدر و مادرش از او راضی نیستند هم توی همین دنیا نتیجه عملش را می بیند.
بهشون محبت کنید.رابطتون را باهاشون گرم کنید.خودتون را با خدمت به پدر و مادرتون مشغول کنید.از خوشحالی و رضایتشون خوشحال بشید.این طوری خدا بیشتر بهتون کمک می کنه.
مطمئن باشد.کسی را ندیدم که دعای خیر از ته دل پدر و مادر پشت سرش باشه و عاقبت به خیر نشده باشه!

ان شاالله عاقبت به خیر بشین


- - - Updated - - -

یک پیشنهاد دیگه:
می تونید تمام احساساتتان را روی کاغذ بنویسید و پاره کنید.از نظر روانی تاثیر گذاره.
حتی الان به ذهنم رسید که یه نامه به امام رضا بنویسید و بندازید حرم.
(نمیدوم چرا تاپیکتون را خوندم حس کردم راه حل مشکلتون امام رضا ست.ایشون را پیش خدا واسطه بگیرید.
خدا اگر دعای ما را رد کنه؛دعای امام رضا را که رد نمیکنه!!!)

موفق باشید