بله هنوزم ارزشمنده. نه به مسایل جامعه ربطی نداره. امرزو با خودم فکر کردم، به این نتیجه رسیدم که شاید چون حس رقابت در من از بین رفته این حالت اتفاق افتاده. چون دو ترم اول ارشدم شرایط خیلی خوب بود چون حس رقابت با بچه های کلاس داشتم . معدلم اونقدر بالا شد و شاگرد اول تو این 2 ترم شدم که مطمئن شدم با تلاش کم هم میتونم شاگرد اول باشم و کسی بهم نمیرسه. همین طور هم شد. دو ترم بعدی تلاش بسیار کمی کردم ولی در مجموع 4 ترم شاگرد اول من شدم. دیگه هم شرایط رقابتی برام پیش نیومد. چون در دکتری هم سهمیه نخبگان داشتم و میتونم از سال بعد بدون کنکور و رقابتی وارد دکتری بشم. یعنی عملا بدون رقابت. پس نیاز به تلاش و انگیزه ای در من نبود.
- - - Updated - - -
میدونم هرکی این تاپیک رو بخونه خیلی براش مسخره است. چون خود من از نزدیک افرادی رو میشناسم که بدترین زندگی ها رو دارن و خیلی ها حسرت داشتن زندگی منو دارن. اونوقت من با وجود چنین شرایطی چنین حالتی بهم دست داده:(
علاقه مندی ها (Bookmarks)