به نظر من همین که اومدی اینجا و با اینکه تظاهر به نا امیدی می کنی اما یک امیدی هنوز تو دلت هست (این برداشت خودمه)
آدمایی بودن که بد ترین اتفاقا افتاده تو زندگیشون اما همچنان استوار به راه خویشند!
من 23 سالمه اما مسائلی رو تو زندگیم تجربه کردم که مسائلی که شما گفتید مثل یه خواب معمولی بوده برای من. بعضی موقه ها از اینکه حالم الان خوبه تعجب میکنم.مسائلی که برام اتفاق افتاده کمر هر آدمی رو میشکنه و من الان باید موهام سفید می شد.اینجا جاش نیست که بیان کنم!و خوش ندارم هم دوباره یادم بیاد اما تجربه ای که از اون مسائل بدست آوردم این بود که تحمل کن اگه حتی تحمل کردنش سخته! خلاصه بگم منم مثل شما تلخی داشتم خیلی تلخ تر از اونچه فکرشو بکنید(وحشتناک) اما الان دریچه های امیدی به زندگیم باز شده که امید رو در من زنده کرده مثل یک روح تازه.طاقت بیار و مطمئن باش که یه روز خوب میاد :)








علاقه مندی ها (Bookmarks)