با گفته های خانوم شیدا موافقم
با توجه به تجربه ی خودم , پیشنهاد میکنم یک هدف , برای خودت داشته باش...هدفی که به شخص خاصی وابسته نباشه, هدفت باید وابسته به چیزای فناناپذیر باشه....مثل تحصیلات, کار,حرفه و...
وقتی که پر شدی از شوق و فکر رسیدن به هدفت (البته به صورت متعادل)و بهش نزدیک ونزدیکتر شدی و رسیدی.....تحول عجیبی توی وجودت رخ میده...یهو میبینی که اون رفتارهای نامناسبت که ناشی از استرس و ناراحتی بود رفع شده, به دنیا طور دیگهای نگاه میکنی...پخته میشی.
فکر میکنم تقریبا" همه آدما دوست دارن بالاخره یک روزی دیگه تنها نباشن و یک همراهی داشته باشن....اما تا وقتی با خودت خوشبخت نباشی, احتمالش کمتره که کس دیگه ای بتونه خوشبختت کنه
خودت رو سرزنش نکن, از کارها و روابطی که داشتی نترس, به چشم یک تجربه یا اشتباه بهشون نگاه کن, شاید وسیله ای بودن برای اینکه تو مشکلت با خودت رو برای همیشه حل کنی.
ببین , هر کاری هم که کرده باشی: اولا" دل کسی و نشکوندی, به کسی صدمه نزدی, و حق کسی رو نخوردی, پس خودت رو انقدر گناهکار ندون








علاقه مندی ها (Bookmarks)