من به اندازه زيبايي تو غمگينم

[مدیرهمدردی]

من و همه اعضاء در این تالار هم، مثل شما، مشکل داریم، رنج داریم، مسائل خاص خود را داریم، اما تصمیم به تسلیم شدگی، منفعل شدن و .... نداریم.
قبول دارم مشکل هر کس مربوط به خودش هست و هیچکس نمی تواند مثل او آنرا درک کند. اما دوست نداریم بدون هیچ علم و مهارتی و عمل مستمر و پیوسته ای، همه چیز را رها کنیم.
ما تصمیم گرفته ایم. زندگی را ادامه دهیم.
آری آری تا شقایق هست زندگی باید کرد.
امید....، امید.... امید....، امید ....
امید نه به شخص دیگری، نه به چیز دیگری، امید به خدا و خودمون که بر اساس تلاشمون زنده ایم، بر اساس انتخابمون انسانیم و بر اساس حرکتمون می توانیم تغییر ایجاد کنیم.
وقتی حس کنیم که دیگر نمی توانیم انتخاب گر باشیم، یا تغییر ایجاد کنیم. لحظه مرگ ما رسیده است اگرچه جسما زنده ایم.
این حق انسانها هست که از زندگی خود بهره ببرد، آرامش باشد و رشد کند. و باید از احساسات و اندیشه خود و با مشورت و کسب مهارت بیاموزیم که چگونه انتخابی بیشترین نتیجه خوشایند و صحیح را برای ما دارد.
ارزو ، آرزو خوبست، اما باید امید و انتخاب و حرکت و استمرار هم باشد.....
منتظریم .... من و دوستانم ..... ، تا تصمیم ها و انتخابهایت را شاهد باشیم. هر لحظه را می توانی تصمیمی جدید و تولدی جدید داشته باشی....