سلام
منم این سوال مدتهاست که ذهنمو مشغول کرده. تمام پسرهای فامیل ما حتی اگه شغل و کار و تحصیلات و قیافه و خانواده درست حسابی نداشتن تونستن همسر خوبی اختیار کنن. درسته که خواستگاری رفتن و خواستگاری کردن خیلی مرارت داره ولی بالاخره عاقبت جوینده یابنده بود. آخرش میتونن ظرف یک سال مورد مناسب رو پیدا کنن ولی ما باید سالها بشینیم تا شاید یکی از ما خوشش بیاد. کلا باید این حقیقت رو بپذیریم که با فرهنگ و شرایط و تربیت کنونی ما، پسرها بسیار انتخاب گرتر هستند نسبت به دخترها. چون خواستگاری کردن اونها شکستن عرف محسوب نمیشه ولی ما باید صبر کنیم. صبرف صبر، صبر و درنهایت هم ممکنه هیچ چیزی نصیبمون نشه. خیلی غمگینم، خیلی. این سوالی هست که چند ساله ذهن منو درگیر کرده. هرگز نتونستم مورد مناسبی پیدا کنم و تلاشهایی هم که داشتم هیچ کدوم به ثمر ننشسته. اگرچه که واسشون خیلی انرژی گذاشتم و سعی کردم با مطالعه با عقل و علمی اقدام کنم. خوش به حال پسرا!!!! آخه تو این دوره زمونه ای که دخترها هم مثل پسرها باید در صحنه کار و تحصیل بچنگن چرا واسه ازدواجشون مثل 100 سال پیش عمل میشه؟ یعنی باید یا پسر و یا خانوواده پسر منت بگذارن و از اون دختر خواستگاری کنن؟؟؟!!!!!!!!








علاقه مندی ها (Bookmarks)