البته پیشنهادهای خوبی هستند ولی موضوع کمی پیچیده تر از این حرفاست و به این سادگی نیست. اتفاقی که به تدریج می افته اینه که کنار گذاشته می شی ، از جمع دوستان از جمع فامیل از همه کس و همه جا.
مثلا دوستان همدوره ای متاهل من خیلی ارتباطشون بامن کم شده چون ظاهرا دیگه حرفی برای گفتن به هم نداریم.
یا زوجهای جوان فامیل که دسته جمعی میرن مسافرت و گردش ولی تو در اون جمع جایی نداری و دعوت نمی شی.
در محیط کار هم وضع بهتر نیست. چند تا از همکارهای خانم من که دقیقا هم سن وسال هم هستیم فقط در مورد بچه هاشون صحبت می کنن. اینکه اونها چی دوست دارن ، چیکار می کنن ، براشون چی خریدن و این دوستان انقدر به من محبت دارن که به من بگن من اینها رو نمی فهمم چون مادر نیستم !
آیا احساسات مادرانه و محبت فقط در اثر داشتن فرزند به وجود میاد ؟ من برای اونها خیلی متاسفم که انقدر کوته بینند.