شوهرم طاقت دوری منو نداره

[گلبهار ساده]

سلام، خيلي ممنون كه وقت گذاشتين،
خب منم مثله همه خانوماي ايراني اولويتم همسر و زندگيه مشتركه اما خودم فك ميكنم كار و حقوقم ميتونه تو اسايش مالي خونوادم خيلي كمك كنه بايد بگم حقوقه شوهرم مثله تمومه كارمنداس حدودا 1.300 ميگيره، خب ما الان تو عقديم من تا ماه قبل از باباي خودم پول توجيبي ميگرفتم البته همسرم هر موقع همراهم هست تمامه مخارجمو ميده و كادوهامو به مناسبت هاي مختلفي ميده ولي در كل اكثر خرجام با خودم بود يعني نخاستم بهش فشار بيارم، با اين حال شوهرم مدام تو خونشون پولاشو خرج ميكنه البته مقدار كمي از حقوقه هر ماهشو، مثلا ماه قبل براي پدرش كت شلوار گرفت و كاپشن يعني حدودا 600هزار از حقوقشو،كلا خونوادش خيلي ازش انتظار دارن به خواهرش هر ماه مبلغ كمي كمك ميكنه يه داداش دانشجو داره كه گاهي براش پول ميريزه و.... خيلي دلسوزه خونوادشه اگه حتي پس اندازي داشته باشه حاضره همشو بدونه هيچ دريغي براشون خرج كنه نه خونواده من، من براي اينده اي كه تصورش ميكنم ميترسم از خيلي چيزا، باباش يه زمين داده كه ماداريم خونه اي ميسازيم كه معلوم نيس كي اماده شه حتي ممكنه خواهرش بياد يه طبقه زير و شايدم طبقه بالاي خونه مابسازه چون به اسمه باباشه نه خودش هميشه فك ميكنم كاش ميرفتيم يه ماشين يا حداقل يه زميني شريكي ميگرفتيم ولي لااقل مال خودمون بود و به اسمه خودش بود، از خيلي جهات مطمئنم مجبورم با قناعته خيلي زيادي با تك حقوقش زندگي كنيم كلا خونواده مرد سالاري هستن هيچ كدومشون دسته خانومشون رو باز نميذارن تو خرج كردن، پارسال متوجه شدم تو يه فرمي كه مربوط به فوت غير منتظره اس حقوقشو بينه منو پدرش تقسيم كرده، كلا خيلي به مسائل مالي فك ميكنم نميدونم چرا برا همينم دوس دارم يه پشتوانه مالي داشته باشم برا خودم، ولي فك كه ميكنم داره اذيت ميشه ناراحت ميشم، شايدم ول كنم كارمو چون مطمئنم همون قدر كه دلسوزه خونوادشه بيشتر دلسوزه خانومشه