چند وقت پیش جشنی برای ما برگزار شد و اول جشن دکتر میثاق(روانشناس برنامه اردیبهشت) اومدن و سخنرانی کردند. غیر از نکته های کاربردی فوق العاده ای که گفتند یک حرفی زدند که من اینجا اون به شما میگم.
"رابطه ای که به التماس و زاری بکشه مرگ اون رابطه است. رابطه ای که بخواهی به زور نگهش داری مدتهاست که مرده."
این ترسی که داری و احساس می کنی، برای تو خبری از مرگ رابطه ات می ده که حسش می کنی اما نمی تونی بپذیریش. اگه تو الان نپذیریش گذر زمان به تو ثابت می کنه.
التماس و خواهش کردن برای نگه داشتن یک نفر، فقط باعث از بین رفتن عزت نفس آدم میشه. خیلی لحظات تلخی برای آدم رقم می زنه. جای عاشق و معشوق با زندانبان و زندانی عوض میشه. نه لذتی داره و نه آرامشی.
می دونم دلت می خواد جور دیگه ای باشه. دوست داری اون آدم همه کار برات بکنه و تو براش اولی باشی. اما نیست. و وقتی نیست هیچ جوری نمی تونی تبدیلش کنی.
زندگی با ترس مثل مرگه. نگه داشتن عضوی از بدنت که عفونی شده کل بدنت رو مسموم می کنه. پس برای نجات بقیه بدنت باید از اون یک عضو بگذری. شاید اون آدم در حد همون عضو بدنت برات عزیز باشه اما دیگه مال تو نیست.
تلخه ولی واقعیت داره متاسفانه...








علاقه مندی ها (Bookmarks)