سلام ممتون از راهناییهاتون بیشتر از این احتیاج به دلگرمی دارم .حق با شماست اشتباه شروع کردم ولی الان اگر تا حالا هم موندم به خاطر بچه هام بوده.وقتی به گذشته نگاه میکنم دو احساس برام پیش میاد یکی:خوب کردم که بچه ها رو زیر دست کسی ننداختم و تا حدودی با بودن خودم در کنارشون آرامش روحی رو براشون مهیا کردم.از یه طرف هم از عمر تلف شده و کارهایی که میتوتستم انجام بدم و نکردم احساس تاسف دارم خودمو با ورزشو مطالعه مطرح کردن در اجتماع و همکاری و همیاری با دوستان خوب وکسانی که با اخلاقیات من جور باشند مشغول کردم،در ضمن الینای عزیز من 40 سالمه و 3 تا فرزند دارم که اونام با من موافقن،در مورد خوندن کتاب خرچنگ هم مطمئن باشین مشاق هستم و کتاب و پیدا میکنم .ممنون