دوستان فکر کردن به پزشکی قانونی داره من را نابود می کنه

[نوروزیان.]

ممنون از دوستان. منم به همین نتایج شما رسیدم البته خدا به دادم رسید و دعای سال تحویلم را مستجاب کرد چون خیلی مهربونه. فهمیدم من جزء دسته آدم های حساس هستم که به محرک ها بسیار شدید پاسخ می دهند و ولتاژ الکتریکی بیشتری در نورون های عصبی شان جریان دارد. امشب خوشبختانه اتفاقی یک مقاله دیدم که می گفت اگر به محرک ها شدید پاسخ می دهید و خصوصیات آدم های حساس را دارید بهترین کار این است که :
1- با عقل و منطق به جلو بروید.
2- قضیه را از بالا نگاه کنید. مثل کسی که از کوه به شهر نگاه می کند و دیدش کلی است.
3- تظاهر نکنید که حساس نیستید و بپذیرید این یک موهبت است نه یک عیب. شما ممکن است روحیه فولادی نداشته باشید اما توانایی بالایی در تحمل ولتاژهای زیاد در سیستم عصبی خود را دارید و نیز آدم های حساس می توانند خلاقیت زیاد و درک عمیقی از مسایل داشته باشند.
4- با توجه به مورد سه آدم های حساس برای جلوگیری از بروز وسواس های فکری باید از مسایلی که تحریکشان می کند اجتناب کنند. باز کردن لایه های پنهان مسئله تحریک کننده و خود را در آن غرق کردن نه تنها کمکی نمی کند بلکه میزان تحریک و ولتاژ الکتریکی سیستم عصبی را بالا می برد و بالاتر تا حدی که خدای نکرده به بیماری روانی منجر می شود. اصولا افراد که حساس هستند توانایی عادت کردن به مسایل تحریک پذیر را در حد خیلی کم دارند . به زبان دیگر محرک ها برایشان عادی نمی شود که هیچ بدتر هم می شود.

اتفاقی که برای من افتاد دقیقا همین بود. من دلم نمی خواست بپذیرم که حساس هستم و آن را نقطه ضعف می دانستم. برای همین سعی می کردم به قول معروف روحیه فولادی کسب کنم . اشتباه دومم این بود که فکر کردم می توانم این مساله را با رفتن به عمق آن برای و حتی دیدن فیلم و خواندن مصاحبه ها و عکس برای خودم عادی کنم که متاسفانه راه اشتباهی رفتم و نزدیک بود نورون هایم مثل سیم برق آب شود از شدت ولتاژ
شما درس عبرت بگیرید و اینقدر مثل من به فولاد و ذوب فلز در روح نپردازید . اگر مثل گل لطیف هستید نقطه ضعف نیست بوی خیلی خوبی دارید و باعث افتخار هستیدتوانایی های دارید که هیچ کس دیگر ندارد پس حالش را ببریداینم تجربه من و نتیجه گیری اخلاقی.
در راستای راهنمایی ها و نیز یافته های خودم و تصمیم گرفتم این تاپیک را ختم یافته اعلام نمایم تا دوباره ذهنم درگیر و تحریک نشود. باید این آرامشه را دودستی بچسبم درنرود. از دوستان عزیز آقا مجید ستاره و اقای فرهنگ ممنون هستم.