هیچی ندارم که بهش افتخار کنم

[پونیو]

بچگیام خوب بودم . هیچکس تا حالا بهم نگفته زشتی اصلا هیچکس نمیزنه همچین حرفیو به کسی . از نو جوونی شروع شد فکر کنم اولین بار بابام اومد مثلا باهام شوخی کنه به بینیم اشاره کرد . بعد هم خواهرم هر از گاهی تیکه مینداخت .من حسابی حساس شدم تو دبیرستان یکی از همکلاسیهام دماغمو مسخره میکرد بهم میگفت دماغ کوفته ای! من هر سری سکوت میکردم فقط یه لبخند تلخ میزدم بهش! بعد که میرفتم خونه گریه میکردم با خدا دعوا میکردم که چرا انقدر زشتم. همون دختری که منو مسخره میکرد توی جمعی که من حضور نداشتم گفته من دماغ یاسی رو مسخره میکنم شوخی میکنم دماغش به صورتش میاد تو کلاسمون جزء خوشگلاست حالا یکی از دوستام پیشش بوده شنیده وبهم گفت : احمق بچه ها میخوان تو خودتو نگیری واسه همین نمیان بگن خوشگلی ! حالا چه قدرم من مغرورم شاید چون زیاد حرف نمیزنم همه فکر میکنن خودمو میگیرن که بر عکس چون اعتماد بنفس ندارم ساکتم.