تو خیلی هم خوبی. واقعا خوبی. کار داری و روی پای خودت ایستادی. مقاومی. تو عالی هستی. تنها چیزی که الان ازارت می ده حسته. حسی که داری نسبت به خودت و دنیا. اگه این حسو درست کنی نگاهت هم تغییر می کنه. می بینی همه چی همونیه که بود ولی تو گاه گاهی هم شادی. اگه بتونی میشه این گاه گاه شاد بودنو هم زیادش کنی و برسونی به بیشتر و بیشتر. تو مشکلت فقط همون حس ناخوشاینده. ببین از چه راهی می تونی با سلامت این حسو بهتر کنی. مثلا ورزش کمک به ادمای دیگه توی خیریه ها کمک کردن هر روز با روی خوش و مهربانی با ادمای دیگه روبرو شدن بخشیدن ادما بی توقع خوبی کردن شعر خوند مثلا خوندن تفسیرای حافظ و مولانا مدیتیشن و تمرینات تمرکزش توی طبیعت بودن و ...
نه. اونطوری هم نیست که جامعه کسی رو نپذیره که جدا شدن مامان باباش. اول اینکه عزیزم کدوم جامعه؟! الان که همه یه جورایی خودشون لنگ می زنن! بعدم شما رو هر کی به خود شما نگاه می کنه. شما اگه خودت نسبت به خودت حس خوشایند و اطمینان داشته باشی حتی اگه همه ی ادما هم بگن جدایی بده به شما که برسه رفتارا و افکار شما رو که ببینن می گن نه. این ادم استثناست! اما تا جایی که من می بینم و دیدم جدایی الان زیاد شده و ادما واقعا دیگه اونطوری هم قضاوتی ندارن بکنن راجع بهش. اگه هم بکنن انگشت اتهام اول از همه به سمت خودشونه چون توی یکی از نزدیکانشون و یا حتی شاید خودشون و زندگی خودشون حداقل یه جدایی هست. اگه هم کسی به این راحتی و به این سادگی میاد قضاوت می کنه مشکل از خودش و سطحی بودن افکارشه. شما که نباید به خودت بگیری. شما شمایی و خوبی هات هم بی کرانه ان. باید دونه دونه شکوفاشون کنی. همونطوری که تا حالا مقاوم بودی و پرتلاش.
بعدا همسر مناسب و مهربان که پیدا کنی دیگه این احساسایی که داری رو با لبخند به یاد میاری. و خیلی بیشتر از ادمایی که بی مشکل بودن شاد میتونی باشی چون قدر شادی رو می دونی.
کل کاری که الان باید بکنی اینه که روی این حست این حسی که باعث می شه نسبت به خودت و دیگران ناراحت باشی کار کنی و تغییر مثبتش بدی. بعدش می بینی همه چی واقعا بهتر به نظر میاد. حداقل یه دقایقی از روز می تونی شاد باشی و سعی میکنی این شادی های کم رو بیشتر کنی.
موفق باشی.
علاقه مندی ها (Bookmarks)