اگه مشکلت فقط غروره که دلیلش اینه که هنوز خیلی جوونی :) بعدا می بینی چیزی به اسم غرور واقعا به اون شکل وجود نداره. و در نتیجه خجالت هم به اون شکلی که فکر می کنی وجودنداره. تنها چیزایی که مهم میشه اصول و ارزشهای انسانی میشه. و بر طبق اون خجالت می کشی و غرور خواهی داشت.
ابرو و غرور به این چیزا ربطی نداره. می دونم خیلی حال بدی داره که برادرت بیاد جلوی اون همه ادم اون حرکاتو و داد بی دادا رو بکنه. تازه این یکی. کنارش هم می گی کسیه که همیشه دوسش داشتی اونوقت برادری که همیشه دوسش داشتی بیاد اینکارارو بکنه هم دلت می شکنه.
اما
اون ادمایی که بیرون می بینیشون وقت ندارن بیان خیلی به این چیزا فکر کنن و حرف بزنن. تا وقتی که تو سرتو بندازی پایین به خاطر کارایی که دیگران کردن اره نگاه می کنن و غیبت هم می کنن. اما وقتی تو خودت می دونی چیزی نیست که خجالتشو بکشی و اشتباهی نکردی که غرورت بخواد زیر سوال بره و سربلند باشی و خودت خودتو قبول داشته باشی دیگه کسی نمیاد فکر کنه قبلا چی بوده اتفاقات. تو رو در این لحظه می بینن.
غرور برای این خوبه که جلوی ادمو از یه سری چیزایی که ارزش انسانی رو میاره پایین بگیره. خجالت هم مال اینه که جلوی ادمو از خیلی اشتباهات بگیره.
پس غرورتو به این چیزا وابسته ندون.
نگران نباش. غرورت پیش خودته.
ضمنا نامزدت رو مستقل از حس و این وقایع بررسی کنی ادمی هست ک بخوای باهاش زندگی کنی یا نه؟ مشاوره ازدواج رفتین؟
موفق باشی.
علاقه مندی ها (Bookmarks)