2 – ضمن اینکه اسلام واضع تعدد زوجات نبوده بلکه آنرا محدود و مقید به شرایط و حدودی سخت نموده است ، اصالت

را به تک همسری می دهد ، یعنی در شرایط خاص و مشخص تنها مجوز می دهد نه اینکه واجب بداند تعدد زوجات را .

یعنی همانطور که اصل ازدواج اختیاری است اگر چه تأکید بر ازدواج کردن است ، امر تعدد زوجات نیز مبتنی بر اختیار

است و حکم وجوبی نیست ( یعنی بر کسی حتی درموقعیت فراهم بودن شرایط مشخص شده ، نیز واجب نشده که

همسر دیگری اختیار کند و خویشتنداری و صبر را زیبنده تر دانسته است)



وَ لْیَسْتَعْفِفِ الَّذِینَ لَا یجَِدُونَ نِکاَحًا حَتىَ‏ یُغْنِیهَُمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ...... ( نور 33 )


و آنان که وسیله نکاح نیابند باید عفت نفس پیشه کنند تا خدا آنها را به لطف و فضل خود بی ‏نیاز گرداند.




3 – اگر به خالق بودن ، حکیم بودن ، عالم بودن ، عادل بودن ، و بسیاری صفات ثبوتیه و سلبیه خداوند متعال اعتقاد

و اطمینان داشته باشیم در خواهیم یافت که وقتی در میان دستورات کاملترین دین یعنی اسلام ، تعدد زوجات را

کامل منسوخ نکرده و مقید به شرائط ، مجاز شمرده ، قطعا ً نیاز بشر هست که اگر بدور از هرگونه نگاه تعصبی

بلکه کاملاً منطقی به شرایطی که مرد می تواند مستند به آن همسر دیگری اختیار کند نظر کنیم هیچ دلیلی برای

رد آن نخواهیم داشت



4 – بنا به آموزه های صریح و محتوای اخلاقی و تقوایی دین مبین اسلام که از روایات و آیات به ما رسیده است و

مبتنی بر تأمین سلامت و به عبارتی دفع ضرر و جلب منفعت برای انسان هست ، پیروی از هوا و هوس نهی شده

است و اگر ندانیم چرا نهی شده است ، بنا به بند 3 همین مقدمه باور خواهیم داشت که حتماً مضر به حال انسان

و انسانیت اوست و قطعاً آسیب ها به فردیت فرد و زندگی خانوادگی وی و اجتماع وارد می سازد و به حکم عقل از

آن دوری می گزینیم و واقعیت موجود این است که اقدام به اختیار همسری دیگر خارج از شرایط معین شده ( که

سخت و محدود کننده است ) پیروی از هوی و هوس است و مضموم و نهی شده است و عقوبتها برای آن مطرح است