سلام استاد جان.از صمیم قلب باهات همدردی میکنم.امیدوارم زندگی هممون بهبود پیدا کنه .
نظر من شاید سطحی باشه ولی به نظرم همه جا کاربرد داره.نظرم اینه:
تو این دنیا آدم فقط مسءول خودشه.باید سعی کنه کار درست و انجام بده.بقیه اش با خداست دیگه.شما هم سعی کن تلاش کن فکر کن تا کار درست و انجام بدی.بعدشم توکل کن.بقیه اشو بسپار به خدا.این طوری راحت تری.
کار درست تو این موقعیت می تونه این باشه که:
صبور باشی
بری به زنت بگی خیلی دوسش داری.حضوری.رک و راست.بگی خیلی واست عزیزه.بگی تمام تلاشتو کردی تا بهش آرامش بدی.بهش بگی هدف زندگیت این بوده که خوشبختش کنی(البته بلف یا دروغ تحویلش نده) بهش بگو نمی خواستی این جوری بشه.رک بهش بگو عاشقتم.
و این که بازم صبور باشی.
اقوام ما هم اول ازدواج می خواستن جدا شن.الآن بچشون بیست سالشه.ایشالله شما هم بچتون صد و بیست ساله شه.یا علی عزیز








علاقه مندی ها (Bookmarks)