مشاعره

[مدیرهمدردی]

نمیدانم چه دردست این چه دردست
کـــه فــــــــولاد دلـــــم را آب کردست

[زیبا.]

تا شعلة هجران تو خاموش کنم بر آتش دل ز صبر، سرپوش کنم

بسيار بکوشيدم و، نتوانستم يک لحظه غم تو را فراموش کنم

[مدیرهمدردی]

ما درس سحر در ره میخانه نهادیم
محصول دعا در ره جانانه نهادیم

[طاهره]

ما در این ره نه پی حشمت و جاه آمده ایم
از بد حادثه اینجا به پناه آمده ایم

[مدیرهمدردی]

مرحبا اي عشق خوش سوداي ما
اي طبيب جملــــــه علت هاي ما

[termeh]

با سلام
بااجازه من دو بیتی میگذارم.

ای برادرتو همان اندیشه ای مابقی تو استخوان و ریشه ای

((گر بوداندیشه ات گل،گلشنی وربودخاری،توهیمۀ گلخنی ))

[زیبا.]

یگانه بانوی پرچم به دوش عاشورا

به نخل سبز ز ماتم تکیده می ماند

[زیبا.]

دشمنت كشت ولي نور تو خاموش نگشت

آري آن جلوه كه فاني نشود نور خداست

[dani]

***زندانی***

تبدارم

بر کف سرد و نمناک سلول

فتاده ام و تبدار

پی میگیرم

رد باریک خون را

که چون رودخانه ای بر کف زندان تاریکم

روان است

نوری کمرنگ از پنجره

لب تشنه و خشکیده

جدا از یاران

اینجا فتاده ام تبدار

یکپارچه درد

آرزوی قطره ای نور خورشید

تا زخمهایم را بشویم با آن

آرزوی مرگ

تا رها شوم از درد

غم شکست و فروپاشی

اما هنوز

در اعماق تاریک ذهن

نغمه امید میخواند

و عده روز آزادی

که فرا خواهد رسید

میدانم که میرسد فرا

که بی امید

شکسته بودم با اولین ضربه

من میدانم

که فردا می آید

و فردا روشن است

ازنور قربانگاه رفیقانم

من میدانم اینرا

من میبینم فردای روشن میهنم را

[dani]

***یاد رفیقان***


فرا راه ما

مشعل سرخ را بر افراشته گیرید

به یاد رفقای رفته

و فتاده بر خاک سرد میدان نبرد

به یاد قهرمانواره های آرش

و لبخند سعید حتی زیر برق گلوله ها

در آن صبحگاه خونین ستارخان

و زهر خند عباس آنگاه که طناب دار بر گردنش فکندند

در تاریک روشن اوین

و بهنام آنگاه که باران گلوله فکندش بر زمین

در میدان انقلاب

و حسین که موسیقی را بر نمیتابید

ولی زندگی کوتاهش سراسر یک سنفنی بتهوون بود

و کتایون که حتی سخت ترین شکنجه ها

نشکست قامت بزرگ اراده اش را

آینده سرزمین تاریک من

روشن است اما

اگر تنها به یاد وجود نازنین شما رفیفان