دیگه هیچ احساسی به هیچی ندارم . چرا اینجوری شدم من؟

[mahtisa]

سلام ببخشید اینترنتم قطع بود متاسفانه سر نزدم

somebody عزیز ممنونم که درکم میکنی . منم تا همین چندوقت پیش خیلی گریه میکردم انگار اونطوری بهتر بود . فکر کنم این حال من اثرات همون گریه های گاه و بی گاهه . به هرحال شبیه به همیم من پارسال رفتم پیش مشاور از یکنواختی زندگیم گفتم که بیشتر مقصر همسرمه تو این زمینه اصلا و ابدا فکر دل من و عوض کردن حال و هوای من نیست . مشاور گفت عیب نداره تنهایی خوش بگذرون برو بیرون واسه خودت بچرخ کلاس و باشگاه و.....( مثل اینکه بری به دکتر بگی از معده درد شب و روز ندارم بعد دکتر بگه عیب نداره چندتا مسکن بخور خوب میشی ) اینا همش اثر موقت داره یه جورالکی خوش بودنه به نظرم

معاون کلانترعزیز ازت ممنونم انیمیشن رو دیدم خیلی جالب بود کل پروسه افسردگی رو تو چند دقیقه نشون داد خیلی از حالتهای اون آدمو منم دارم .


dream end عزیز مرسی از جوابت .نظرت رو قبول دارم ولی خوب دلزدگی ، افسردگی هم میاره دیگه وقتی یه مدت ظولانی مثلا دوسال از زندگیت دلزده میشی آخرش میرسی به مرز افسردگی دیگه . اینجاست که کار سختتر میشه و دیگه به نظرم پیاده روی و رمان و امثال این فایده نداره چون امتحان کردم میگم .

همین دو هفته پیش یه رمانی که چند سال دوست داشتم بخونم ولی وقت نمیشد رو خوندم نمیگم اثر نداره ولی خوب موقته همون موقع حالم بهتره چون حواسم از زندگی پرته چون به خواسته هایی که به هیچ کدومشون نرسیدم اصلا فکر نمیکنم کلا تو یه دنیای دیگه ام و به نظرم این خوب نیست همین قبل ماه رمضونی حالم خیلی خوب بود چرا چون سرمو با خیلی چیزا گرم کرده بودم کتاب ، بیرون رفتن ، کارمنرل ،اینترنت، سرزدن به این و اون به خودم میگفتم من چقدر حالم خوبه خداروشکر ولی کافیه یکی از اینا نباشه دوباره برمیگردم به حالت قبل فکرمیکنم با این کارا دارم خودمو گول میزنم صورت مسئله رو پاک میکنم .

واقعیت زندگی من اینه که تنهام و این تنهایی آزاردهنده داره داغونم میکنه و همسرم عین خیالش نیست من میخوام تنهاییم رو باهمسرم پرکنم و این حق منه اما همش به من میگن اگه همسر نشد عیب نداره با چیزایی دیگه تنهاییتو پرکن آخه مگه میشه من به یه انسان نیاز دارم یه همدم نه یه سرگرمی .

یکسال و چند ماه از ازدواجم میگذره من هنوز احساس یک مجرد رو دارم . روحم از تنهایی زجر می بره . همش یا حس یه مجرد رو دارم یا حس یه زن میانسال که خیلی از زندگی مشترکش میگذره و دیگه از تب و تاب افتاده .

باور کنید تنهایی نمیشه به یه زندگی شور و شوق بخشید روح تازه بخشید اگه ممکن بود من الان تنها نبودم من تلاش کردم من فضای خونه رو شادکردم من خندیدم من انرژی دادم من روحیه دادم ولی خودم چی کی به من روحیه بده کی دل منو شادکنه کی منو بخندونه بازم خودم ؟ باور کنید تلاش یه طرفه هیچ نتیجه ای جز داغون شدن همون کسی که داره تلاش میکنه نداره . من اینوتجربه کردمو بهم ثابت شد تلاشم نتیجه نداد و سرخورده شدم وازقبل بدتر . من کنار یه موجود آهنی زندگی میکنم این حس منه متاهله و باید باهاش کنار بیام . درد من تنهایییه فقط و فقط