یه مرد وقتی مریض میشه ، فقط مریض شده!؛ خود من سال پیش مهر و آبان یه سرماخوردگی خفیف داشتم ، و با خونسردی و به صورت آزمون و خطایی از آنتی بیوتیک های مختلف با دز های متفاوت استفاده کردم تا آخریش بالاخره جواب داد و من بعد دو ماه خوب شدم! اصلا هم به این فکر نمیکردم که کسی به فکر من هست یا نه !؟ حالا اگر فردی با این نگرش ازدواج کنه و همسرش مریض بشه و بخواد با یه همچین دیدی به قضیه نگاه کنه ،احتمال زیاد به بی توجهی، علاقه نداشتن و... محکوم و اعدام میشه!
برای جلوگیری از یک بحران ملی ،در صورت بیمار شدن همسر گرامیتون اقدامات زیر رو انجام بدید :
1-اگه بیماری تخصصیه از پزشک متخصص و در غیر این صورت از پزشک عمومی مطب دار(نه درمانگاههای دولتی،بهم اعتماد کنید ،محاسبات من نشون میده اثرش ییشتره) وقت بگیرید.
2- همسرتون رو خودتون پیش پزشک ببرید نه اینکه بگید خودت برو!
3- اگه میتونید از کارتون مرخصی بگیرید حتی شده مرخصی ساعتی و توی خونه بمونید.
4-توی اون چند روز باید تن به کارهایی مثل ظرف شستن ،غذا پختن و ... بدید ( سر به دار میدهیم تن به ذلت نمیدهیم رو موقتا فراموش کنید)؛خانم باید استراحت مطلق باشه!
5- از بعد روانی تا میتونید شلوغش کنید ،خودتون رو به شدت نگران نشون بدید؛حتی اگه بیماری باعث عفونت نیست، مرتب از تب گیر استفاده کنید ، اضطراب داشته باشید ، از پیاز برای گریه افتادن استفاده کنید و... .
با رعایت این پنج نکته شما از خطر مرگ نجات پیدا می کنید! به همین راحتی !
اگه بخوام کمی هم جدی باشم باید بگم :
زن ها چیزی جز توجه نمی خواند ، واقعا کار سختی نیست. شاد بودن حق همه است.این شاد بودن رو از همسرتون و خودتون نگیرید.مگه چند سال توی این دنیاییم؟
اینا رو نوشتم که اگه صد سال دیگه یه کسی گذرش به این تاپیک افتاد ،این رو بگه:
چه خوش گفت آن m.reza91 پاکزاد /که رحمت بر آن تربت پاک باد
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)