چگونه نامزدم رو قانع کنم که چادرش رو کنار نزاره؟؟؟؟

[pasta]

دوست من .
قبل از هر چیز از ایننکه ناراحتت کردم عذر خواهی می کنم.
اما در مورد حرفت.
این حرف درستی نیست که بگیم چون شما تو سن نوزده سالگی یه نامزد داری و من دختری که دوستش داشتم، پس یعنی رابطه ی شما قابل توجیح و درسته و من تو رو درک نمی کنم.
اتفاقا اگه شما تجربه ی منو داشتی بیشتر از الانت عاشق نامزدت می شدی. من که طرف مقابلمم هم خیلی خیلی دوسم داشت.
من از رابطه ی خودم هرچی بود راضی بودم و خیلی چیزا ازش یاد گرفتم و در عین حال خوشحالم که به نامزدی و ازدواج نکشید.
این که می گم شما ارزش طرف مقابل رو میاری پایین به این خاطر می گم که شما به شخص مقابل حس مالکیت داری. و همینطور شناختی که باید داشته باشی هم نداری و هر روز با مسائل جدید رو به رو میشی و می خوای تز زندگی خودتو روی طرف مقابل پیاده کنی.
درستش اینه که ما به جای تحمیل سبک زندگی خودمون به طرف، دنبال شخصی باشیم که بیشترین نزدیکی رو به ما و عقایدمون داشته باشه.
من همسن شما بودم اما این حس مالکیت برام خیلی کمتر بود و با وجود تفاوت ها سعی می کردم واسه تغییر طرف مقابلم تلاش نکنم و فقط سعی کنم متوجه این تغییر ها بشم.
آخر هم متوجه شدم این تفاوت ها در حدی هستن که می تونن یک ازدواج رو به شکست برسونن.خداروشکر که متوجه شدم.
همین یعنی با وجود اینکه رابطه ی من با طرف مقابلم مثل شما علنی و نامزدی نبود اما از نظر فکری من واقع بین تر از شما بودم.
اما به این خاطر که اون شخص برام تبدیل به بزرکترین هدفم شده بود، بعد از رفتنش یک خلا بزرگ تو زندگیم ایجاد شد و طول کشید تا رفعش کنم.ولی به هر حال رفع کردم.
باور کن مثل داداش خودمی و تمام تلاشم اینه که به سمت مشاوره هدایتت کنم. چون تنها چیزی که به من کمک کرد مشاوره بودم.
من به مشاور خودم و کلا به مشاور ها یه لقبی دادم.
ستاره ی خوشبختی.
آدم گاهی اوقات می خواد یه تغییری به وجود بیاره و می خواد خوشبخت شه اما نمی دونه چطوری.و فامیل هم نمی دونن و حرفاشون درست نیست.اما یک مشاور می تونه اینجا آدمو به سمت تکامل فکری هدایت کنه. دید آدم رو باز کنه و موجب بشه واقع بینانه به زندگی اطرافت نگاه کنی.
بتونی خطرات رو پیشبینی و رفع کنی.و خیلی موارد دیگه.
تماما هدفم از صحبتام اینه که شمارو متوجه این مطالب کنم.
متاسفانه شما در مقابل مشاوره مقاومت می کنی و حتی چند جلسه حاضر به امتحانشم نیستی.
خواهش می کنم واقع بینانه نگاه کن و بدون خیلیا زندگیشونو با همین میزان عشق شما شروع می کنن و با همین میزان نفرت به پایان می رسونن.
یک جمله می گم تا آخر عمر یادت نره.واسه ازدواج کردن عشق کافی نیست.