نمیدونم با این شرایط باهاش ازدواج کنم یا نه؟

[Opal]

مهسا جان آفرین که اینقدر با خودت و احساساتت و نیازهات صادق هستی. این حسی که داری و این احساس خطرت برای زندگی کاملاً طبیعی و به جا است. خوب خودتم می دونی که شرایط تو با اکثر دخترهای دیگه متفاوت است. توی محیط کاریت با مردها و زنها داری رقابت می کنی و موفقیتهایی داری که باعث افتخار خودت، خانواده ات و همسر آینده ات است. تو به عنوان یک زن اگر بخوای توی محیط خانواده ات هم از لطافت زنانه ات فاصله بگیری و مسئولیتهای تعریف شده برای مرد را هم به دوش بکشی پژمرده می شی. اگر حس کنی خودت می تونی بهتر از آن چیزی را که همسرت برات مهیا می کنه را برای خودت مهیا کنی دیگه تحسینش نمی کنی یا اگر تحسینش کنی توی عمق احساست آن شکاف را نمی تونی به این راحتی ها پر کنی و این یعنی فاجعه هم برای آن مرد و هم برای زنانگی و لطافت روح تو. شاید این مثال یک کم چیپ باشه ولی کسی که طعم کباب را میشناسه دیگه با دو پیازه حال نمی کنه. بد نیست که مشاوره تخصصی قبل از ازدواج بگیرین.

[anoosh]

من از بچگی عاشق زیست و فیزیک بودم.
تو دوره راهنمایی کتابای زیست و فیزیک دبیرستان رو میخوندم.
ولی فقط به خاطر استعداد ریاضی به رشته ریاضی علاقه مند شدم.
اون موقع هیچکی نبود بهم بگه پزشکی درامد داره. فکر میکردم یک مهندس هم مثل پزشک درامد داره. اینترنت هم نبود.
رفتم مهندسی و الان شاغلم ولی هر روز به خودم لعنت میفرستم که چرا پزشکی نرفتم.
همیشه یاد حرف همکلاسیم( عضو تیم المپیاد ریاضی کشور بود) میوفتم که میگفت پزشکا و دندونپزشکا مدیون ما بچه های با استعداد ریاضی هستن که رفتیم رشته ریاضی و راه رو برا اونا باز گذاشتیم.
البته اون موقع که من کنکور قبول شدم (سال 79) مهندسی هنوز ارزش داشت ولی لعنت خدا بر اون کسی که با افزایش ظرفیت دانشگاهها مهندسی رو نابود کرد.
امروز که با پزشکا صحبت میکنی میگن مهندسی تا رتبه 10000 هم میشه قبول شد ولی پزشکی تا رتبه 1000!!! اخه نامردا منی که رتبه 230 ریاضی فیزیک بودم چرا باید سطح درامدیم در حد پزشک نباشه؟!
بی عدالتی تو این جامعه بیداد میکنه. ببخشید بی ربط نوشتم ولی ادم از شنیدن این حرفا دلش میگیره.
خیلی زور داره که به خاطر یک انتخاب رشته تو سال اول دبیرستان درامد اینده ادم از 10میلیون که حقشه به 2 میلیون در ماه برسه!!! ظلم دیگه چی هست غیر از این؟
4سال پیش خواستگاری یک دختری رفتم که دندانپزشک بود و اون اینقدر از سختیهای رشتش میگفت که من کم مونده بود بشینم براش های های گریه کنم!!!!
البته اون موقع مطب نداشت و میگفت باید بره ده کوره کار کنه. فکر کنم!! البته تو مملکتی که ادم از فرداش خبر نداره این چیزا طبیعیه!
سال 79 که ما کنکور میدادیم اینقدر از بیکاری تو پزشکی میگفتن که ما فکر میکردیم بریم مهندسی. فکر نمیکردیم تو 8 سال اینده یک ادم بی عقل گند میزنه به هرچی مهندسی و الان پزشکا برای ما ناز میکنن.
ناز کنین که دنیا بر وفق مراد شماست. ولی بدونین دارین حاصل دسترنج اون رو میخورین نه خودتون