میخوام دیگه اینقد از مجرد بودنم خجالت نکشم

[فرخ رو]

من باز معذرت میخوام وسط تایپیک دوست عزیزمون blueberry که حرف دل خودمو که بی ربطه میزنم ولی

همه ی آدما توی زندگیشون مشکل دارن . همه ی آدما دوست دارن مشکلاتشون حل بشه و زندگیه آرومی داشته باشن.

من با بدبختی بزرگ شدم اما تو تمام این بدبختیا نگاهم به آینده بود . به این که یه روزی تموم میشه. به اینکه یه روزی منم به جایی میرسم که لیاقتم اونه. به اینکه خودم زندگیمو میسازم.

اما امروز که دارم به زندگیم نگاه میکنم به همه ی گذشته ام به تمام لحظه هایی که گذروندم میبینم آینده ای وجود نداشت. زندگی همون لحظه ای بود که من داشتم با هزار جور بدبختی

میگذروندمو و تو دلم هزار تا امید واسه تموم شدنش بود. زندگی یعنی همون لحظه با تموم درداش نه آرزوهام نه دلخوشی های الکی.

میدونید چرا اینقدر حرف فامیل برام اهمیت داره. چون دارم میبینم که اونا همیشه راست میگفتن و این من بودم که واقعیتو باور نمیکردم.

بچه موشی بودم و اونا میدیدن و مدام بهم میگفتن اما من خودمو شیر میدیدم. حالا که نگاه میکنم به خودم تلاشای بیخود خودم میفهمم که اونا منو میخواستن که جلو پام سنگ مینداختن.

راست میگن اگه وقتی بچه بودم وقتی نفهم بودمو و خودمو با ارزش میدونستم ازدواج میکردم امروز دیگه آرزویی نداشتم که به خاطرش غصه بخورم. من خودمو فدای آرزوهام کردم.

امروز میدونم آینده معنی نداره . همین زندگی لعنتی زندگی منه.

زندگی یعنی اینکه با آدمی ازدواج کنم که ازش متنفرم . وارد زندگی بشم که شاید نتونم تحملش کنم و از تنفر بمیرم . زندگی یعنی تا ابد بدبختی

زندگی یعنی اینکه تو سری بخوری و صدات در نیاد چون همینی که هست برای اینکه یه هر حال قراره تو سری بخوری. چه از یک نفر چه از هزار نفر.

اما باید اینکارو بکنم آخه چه تضمینی وجود داره.

به من بگید شما میتونید تضمین بدید که یک روزی قراره با فرد مورد علاقه ام آشنا بشم ؟ یا نه با فردی که حتی یک هزارم خواسته های من رو داشته باشه؟

کسی میتونه به من این تضمین رو بده که بدتر از این پیش نمیاد؟ میتونید بگید حتما بهتر از این راه راهی هست؟




نمیدونم اینو برای من گذاشتید یا نه ولی من این رو برای شما میذارم

"سـرد اسـت و مـن تـنهایـم "
چـه جمـلـه ای !
پــــُر از کـلیـشه …
پـــُـر از تـهـوع …
جـای گـرمی نـشستـه ای و می خـوانـی :
” ســرد اسـت “…
یـخ نمـی کنـی …
حـس نـمی کنـی …
کـه مـن بـرای ِ نـوشتـن ِ همیـن دو کلمـه
چـه سرمایـی را گـذرانـدم

عزیزکم درک میکنم.درک میکنم که شرایط چقدر اذیتت کرده
ای کاش یه تاپیک جداگانه ای بزنی و مشکلاتت رو دونه دونه بگی تا بشه اونجا باهات همفکری کرد.
به هر حال اونجا اگه بیشتر مشکلاتت رو باز کنی بهتر میشه راهکار داد تا اسیب کمتری ببینی.

- - - Updated - - -

سلام دوباره بچه ها.
میدونم 20 سال توی فرهنگ شما سنی نیست؛ولی اینجا یه جورایی ننگ و آر محسوب میشه که دختر مجرد باشه و چندسالی هم از دانشگاش گذشته باشه. البته بعضی خونواده ها هستن که همچین پشت دختراشون هستن که هیچکس جرات حرف زدن پشت سرشون رو نداره،ولی خونواده ما نه تنها منو حمایت نمیکنه،بلکه بدتر از بقیه تو سرم هم میزنه. مخصوصا از وقتی که دوستم که فامیل نزدیکمون هم هست ازدواج کرده.
جرات ندارم دو دقیقه تو خونه مون ساکت بشینم. میگن بخاطر ازدواج اون دختره ست. زیاد میخوابم میگن بخاطر ازدواج اونه،کم می خوابم میگن بخاطر ازدواج اونه،هرکاری میکنم ربطش میدن به اون با حالت پچ و پچ و تمسخر هم میگن که دیگه آدم دلش میخواد نابود بشه...
ببینید،جامعی که من الآن توشم،یا حداقل خانواده م به شدت مرد سالار و بی منطقه. دخترا رو اصلا آدم حساب نمیکنن. مثلاً میپرسن فلانی چندتا بچه داری؟ میگه سه تا بچه،دوتا دختر!!!! اینا عین واقعیته ها. البته خانواده های جوون تر اینطور نیستن. ولی منی که مادرم 60 سالشه،پدرم هم 80 سال، چه انتظاری میتونم داشته باشم؟!
میدونم ازدواج همش گل و بلبل نیست. بالاخره سختی هم داره. ولی تنها راه نجات من از دست خانواده م همینه. نهایت آرزوم اینه که یکی پیدا بشه و منو از این شهر ببره. که بچه هام مجبور نباشن توی همچین فضای مزخرفی زندگی کنن. من خودم که شکستم و نابود شدم...
مثلاً اگه پسر بودم میشد خونه مجردی بگیرم و فرار کنم از اینجا. ولی چون دخترم و بعدا حرف درمیارن نمیشه... چه راهی دارم جز اینکه دعا کنم زود تر ازدواج کنم و از دست اینا راحت بشم؟
اگه منم یه خوانواده معمولی داشتم الان نه تنها به ازدواج فکر نمیکردم که 25 سالگی غیر درس هیچ خیال دیگه ای هم تو سرم نبود. ولی وقتی می بینم مادرم حاضره بخاطر برادرام منو از خونه بندازه بیرون، دیگه چه امیدی به مجردیم داشته باشم؟ از بس مادرم بهشون رو داده،زن داداشام با حالت خدمتکار باهام رفتار میکنن. جدا از تمسخرشون. من باید بچه هاشون رو نگه دارم که خانوما برن کلاس،برن آرایشگاه،برن با شوهراشون بگردن... بعد هم بیان خونه ما،بشینن به من بخندن... مامانم هم بخاطر اینکه اونا خوششون بیاد باهاشون هم نوا میشه و کمکشون میکنه. یا جلوی اونا منو میزنه که اونا خوشحال بشن...
آخه من چطوری میتونم ازاین وضعیت نجات پیدا کنم؟ غیر از اینکه ازدواج کنم؟ شما بگید.

عزیزکم
تو شهر شما زود ازدواج میکنن؟ درست
20 سال رو میگن دیر شد؟ درست
به دختر بها نمیدن؟ درست
پدر و مادر پیرن و عجین شدن با یه افکار غلط؟ اینم درست
امیدی به تغییر افکارشسون نمیشه داشت؟ اینم درست.


همه ی اینهایی که واقعیت هستن و واقعیتهای خوبی هم نیستن و بعضا غلط نباید باعث بشه که شما به اشتباه بیفتی.
همیشه باید تو ذهنت تکرار کنی اونا در اشتباهن. راه من درسته.
ادم وقتی به این باور برسه که بابا جان اونا هستن که دارن اشتباه میکنن نه من؛ دیگه پیرو افکار اشتباه اونهها نخواهد بود.
عزیزم سعی کن به این باور برسی همین که در درون خودت به یقین رسیدی که راهی که در پیش گرفتی احتمال بیشتری داره که به خوشبختی برسه تا راهی که اونها در پیش گرفتن پشت گوش انداختن اعمال و رفتارهای اونها برات راحتتر میشه.