من به این خانم گفتم که مهریه الان صد و ده تا سکه است. گفتم که اگر می خواهند شروط اضافه بگذارند باید از مهریه کم کنند. مثلا اگر مهریه صد و ده سکه را نصف کنند قضیه حل می شود. در ثانی که معتقدم حتی اگر این شروط وجود نداشت این مهریه دو میلیاردی و نجومی اصلا معقول نیست و اگر بنده هم بودم قبول نمی کردم. من فقط دیده ام که مهریه زیاد فقط مرد را دلچرکین می کند و تمام زندگی این ترس را دارد که نکند مهریه اجرایی شود و به روز سیاه بنیشیند. متاسفانه این استرس و اضطراب در بسیاری از موارد موجب رفتارهای ناهنجار مردم می شود و می بینیم که مردی دائما به زن فشار می آورد و اذیتش می کند تا بالاخره زن راضی شود که به محضر برود و مهریه را ببخشد. پس بهتر است به جای اینکه به اعداد نجومی فکر کنیم یا به این فکر کنیم که افراد فامیل ما چقدر مهریه گذاشته اند کمی منطقی باشیم.
در ثانی معقتدم که نباید یک مرد را اول زندگی به خودمان بدبین کنیم و او فکر کند که ما قصد تصاحب اموال او را داریم و می خواهیم با او زندگی نکنیم.
برای همین گفتم از شرط نصف اموال شوهرتان بگذرید. مگر اموالی که هر دو به صورت مشترک به دست می آورید. مثلا یک حساب مشترک دارید که هر دو در آن پول می ریزید. یا با پول شما خانه ای خریده است. خوب وقتی زنی در زندگی زحمت می کشد و سرمایه ای برای خانواده جمع می کند عادلانه اش این است که در صورت طلاق به همان اندازه که سرمایه گذاشته است از اموال سهم داشته باشد. نه اینکه زن را طلاق بدهند و پول هایش را بالا بکشند.
در ثانی معتقدم که پیشگیری بهتر از درمان است. اگر خانمی در خرید خانه ، زمین و یا ایجاد شغلی شراکت می کند باید به همان اندازه که پول می گذارد سند به نامش زده شود یا سهام به اسمش شود.
از قدیم گفته اند حساب حساب است کاکا برادر. پس می توان شرط نصف اموال مشترک را گذاشت و قید مشترک را به اموال اضافه کرد. یا اینکه حتی می توان گفت که زن بعد از طلاق هرچقدر که در اموال مشترک سهم دارد ( ممکن است کمتر از نصف باشد ) همانقدر را بردارد و برود. این دیگر کاملا عادلانه است.
من به ایشان گفتم که از شرط خروج از کشور امتناع کنید. زیرا که طبیعت هیچ مردی این را قبول نمی کند و لازم است یک زن در زندگی حتی اگر شده به مقدار کم از شوهر تبعیت داشته باشد.
اما اگر خانم لیلا یا هر کس دیگر نگران این است که شوهرش زندگی را ترک کند و به بهانه تحصیل به آن سر دنیا برود می تواند شرط دیگری بگذارد. می توانید شرط کنید که همسرتان موظف است هر شهر یا کشوری که برای اشتغال یا تحصیل می رود ، شما و فرزندان شما را نیز همراه ببرد. یعنی به جای اینکه این فکر را توی سرتان پرورش دهید که همسرم می تواند بدون اجازه من زندگی را رها کند و برود و من هم همین کار را بکنم و مقابله به مثل کنم ، کاری کنم که کانون خانواده ما همیشه گرم و پابرجا باشد و هیچ کدام از زوجین زندگی را به امان خود رها نکنند. پس اگر شرط کنید که همسرتان موظف است هرجا که برای کار و اشتغال می رود شرایط سکونت همسر و فرزندان را در آنجا فراهم کند و حق ندارد خانواده را به حال خود رها کند این شرط کاملا منطقی و عادلانه است. نه اختیارات همسرتان به عنوان مرد خانه زیر سوال می رود و نه شما نگران زندگی خواهید بود.
در مورد حق طلاق هم گفتم از این کار صرفنظر کنید. چون اولا باعث بدگمانی مردان خواهد شد و دوم شان و اعتبار شما را نزد شوهر و خانواده شوهر از بین می برد و حتی ممکن است پایبندی مرد را به زندگی و اصلاح مشکلات زناشویی از بین ببرد. چون مرد دائما فکر می کند که من همسرم را مجبور به زندگی نکرده ام و می تواند اگر ناراضی
است از حق طلاقی که گرفته استفاده کند. در واقع باعث بی قیدی مرد می شود.
کما اینکه زن در موارد بسیاری که در قانون و همچنین در شروط ضمن عقد موجود در سندهای ازدواج آمده است حق طلاق دارد. آنهایی که من می دانم به این قرار است :
اعتیاد مرد
اگر ادامه زندگی موجب عسر و حرج شود
ضرب و شتم زن و عدم حسن رفتار مرد
فساد اخلاقی
ازدواج دوم بدون رضایت همسر اعم از موقت یا دائم ( این شرط در سند ازدواج باید امضا شود )
محکومیت مرد به حبس پنج سال یا بیشتر
ابتلای مرد به امراض خاص یا جنون
عقیم بودن مرد یا ناتوانی جنسی
موارد دیگری هم در قانون هست که من به یاد ندارم . اما به نظر من همین قدر کافی است و زوجین نباید به خاطر مشکلاتی که قابل حل است از هم جدا شوند. کما اینکه الان طلاق فراوان شده است و لازم نیست نگران طلاق باشیم.
اما در مورد حق اشتغال و تحصیل . اولا در قانون ایران مرد فقط در موارد خاصی می تواند مانع اشتغال زن شود که تشخیص آن با دادگاه است و باید دادخواست بدهد.
اما اگر شما نگران هستید می توانید در مورد این حق با خواستگارتان کنار بیایید. مثلا بگویید که هر جا بعد از ازدواج ساکن شدید شما در همان شهر یا استان حق اشتغال و تحصیل خواهید داشت. اینطوری اولا کانون خانواده حفظ می شود و ثانیا شوهر شما مطمئن می شود که شما قصد رها کردن مسئولیت های خود در خانواده را ندارید و اولویت را به کانون خانواده می دهید و اختیاراتش به عنوان یک مرد هم زیر سوال نمی رود.
در مورد حضانت فرزندان. اولا ولی فرزندان در قانون پدر است. حضانت با ولایت و همچنین قیمومیت فرق اساسی دارد و می توانید در این مورد مطالعه کنید. به هر حال حتی اگر حضانت فرزند با مادر باشد ولایت و قیمویت با پدر خواهد بود و در واقع مردان اختیار فرزند خود را خواهند داشت. خوب منطقی اش این است که نه مرد از دیدن فرزند محروم شود و نه زن. به هر حال هر کسی دوست دارد فرزندش را داشته باشد. قبول کنید که این نگرانی بسیاری از دختران ما است که نکند از دیدار فرزندشان محروم شوند. خوب در این مورد هم توضیح دادم که می توان اگر تک فرزند بود حضانت او را دوره ای کرد. یعنی مدتی کنار پدر باشد و مدتی کنار مادر. یا اینکه اگر تعداد فرزندان دوتا بود یک فرزند را مادر بردارد و یکی را پدر. کما اینکه ذکر کردم ولایت و قیمومیت فرزند حتی در صورت حضانت مادر ، با پدر خواهد بود.
اینطوری پدر و مادر بی فرزند نخواهند شد و فرزند هم از دیدار والدینش محروم نمی شود.
کما اینکه عادلانه این است که وقتی فرزند به رشد کافی رسید باید نظر او را رعایت کرد و انتخاب را بر عهده خودش گذاشت. چون هر انسانی حق انتخاب برای زندگی اش را دارد.
البته در قانون هم این پیش بینی شده است. اگر فرزند به سن خاصی ( دقیقا یادم نیست چه سنی ) برسد می تواند این تقاضا را از دادگاه داشته باشد که نزد مادر یا پدرش زندگی کند .
دوستان همانطور که من در پست قبلم توضیح دادم الان اعتماد کردن به یکدیگر چه از طرف مردان و چه از طرف خانم ها مشکل شده است. پس به نظر من گذاشتن شرط در محدوده ای که حقوق یک مرد ضایع نشود و اختیاراتش زیر سوال نرود هیچ اشکالی ندارد. بلکه موجب دلگرمی خانم خواهد شد و با خیال راحت زندگی را شروع می کند. اگر هم خدای نکرده علی رغم تلاش خانم آقا مایل به ادامه زندگی نبود خانم و فرزندان کمتر آسیب خواهند دید.
به نظر من آینده نگری و پیش بینی برای مواقع بحرانی شرط عقل است.
اما باید قبل از هر چیز در پی اعتمادسازی باشیم و این امر را بر هر چیزی مقدم بداریم. پس شروطی هم که یک خانم می گذارد باید سنجیده و عادلانه و عاقلانه باش . منافع کامل هر دو طرف لحاظ شده باشد .نیز اقتدار و اختیار مردان که بیشتر یک امر ذاتی و طبیعی است تا یک امر قانونی ، زیر سوال نرود. غرورش جریحه دار نشود. که اگر شد دیگر آن زندگی ، زندگی مطلوبی نخواهد بود.
نه اینکه یک زن تفکرات ضد مرد داشته باشد و زندگی را یک میدان رقابت ببیند و مرد را حریف خودش بداند که باید بر او پیروز شود. نباید در پی مقایسه و مقابله برآمد بلکه باید در پی همراهی و مشارکت با همسر قدم برداریم.
- - - Updated - - -
البته با تمام این اوصاف معتقد هستم که یک انسان عاقل اختلافاتی را که با همسرش دارد از طرق دیگر مثل مشاوره ، صبوری تحمل و سازگاری ، قاطعیت و امثالهم حل می کند. یک آدم عاقل اختلافاتش را به دادگاه و قانون و محکمه
نمی کشاند چون اگر این کار صورت بگیرد حرمت خانواده از بین می رود و دیگر هرگز زوجین ارتباط و احترام سابق را نخواهند داشت.
آدم فقط و فقط باید در مواقع بحرانی و هنگامی که هیچ راه دیگری نداشته باشد و ممکن است ضررهای جبران ناپذیر به زندگی اش وارد شود ، به دادگاه و محکمه برود.
خانه و خانواده حرمتی دارد که هرگز نباید شکسته شود. خانه ای که پای پلیس ، دادگاه و جبر قانون به آن باز شد دیگر خانه نمی شود.
علاقه مندی ها (Bookmarks)