سلام چكامه عزيزم
من خيلي دير با اين پست آشنا شدم من همين امروز كه اومدم و مطالب اين پستت رو خوندم اولش خيلي دلم گرفت اما الان حس خوبي دارم ، واقعآ برات خوشحالم كه داري صبورانه و جسورانه به زندگيت ادامه ميدي .
واقعا صبر و استقامت ما زنها ، علي الخصوص زنهاي ايراني زبانزد خاص و عام شده . بهت احسنت ميگم
ضمنآ من فكر ميكنم توخيلي راحت به همسرت اجازه دادي به كاري كه كرده بودي ( شك كردن به همسرت و نگاه كردن به sms هاش و بقيه ) به چشم يك اشتباه بزرگ و جبران نشدني نگاه كنه ، چرا كه اين حق تو بود كه بدوني شريك زندگيت كجايه زندگيته و من احساس كردم خودت هم يه كوچولو مقصر بودي ، بايد محكم وايميسادي و از حرفي كه زده بودي دفاع ميكردي . مطمئن باش همسرت هم اگه باور كرده بود كه حرفت از سر علم به اين موضوع بوده هرگز به خودش اجازه اين رفتار و به تو نمي داد .
به هر حال ما رو از خودت بي خير نذار ... برات دعا ميكنم موفق باشي