دروغگویی همسر

[مو فرفری]

مرحبا به این همه هنر و ظرافت و زنانگیت!
ببین غُلو کردن یکی از خصوصیات بارز آقایونه. مثلاً یه برنامه ی یه رُبعی در مورد یه مسأله ای میبینن ولی اگه یه بحث در اون مورد به وجود بیاد تا آخر دنیا میتونن در موردش نظر بدن.
حالا یکی کمتر یکی بیشتر این خصوصیات رو داره. توام روز اول عاشق همین رفتاراش شدی که حال زنشی دیگه! اگه موقع عصبانیت از رفتارای شوهرت همون لحظه به خودت بگی خوب از اول همین رفتارا رو ازش دیدم که عاشقش شدم تحملش راحت تر میشه.
به نظر من زوم نکردن روش واسه یه مدت طولانی جواب میده. هیچی نپرس. حتی در مورد فک و فامیل و روزت چطور گذشت واین چیزا. جلوی خودت رو نگه دار. در مورد خودتون صحبت کن. از اتفاقایی که تو روز افتاده. ولی کوتاه که حوصله اش سر نره. یا ازش در مورد انتخاب یک کلاس که توش شرکت کنی نظر بپرس.

باید یه مدت از طرف تو مورد گیر قرار نگیره تا بهت اعتماد کنه. میدونم تو گیر نمیدی ولی الان تو حتی ازش سوال بپرسی گرسنه هستی یانه فکر میکنه داری تجسس میکنی و ناخودآگاه میره تو حالتی که دروغ بگه.

نگرانیت هم در مورد اینکه یهو تو یه مخمصه بیفته بیخوده. تو که مادرش نیستی بخوای همش نگرانش باشی. از این کنترل گریت دست بردار دختر جان! راحتش بزار.

بازم میگم خودتو مشغول کن