تصمیم قطعیمو برای رسیدن به هدفم ( ازدواج ) گرفتم

[یک خوشبخت]

سلام به همه دوستای خوب همدردیم
میدونم الان میگید اااه مائده باز اومد با یه داستان جدید که میخوام ازدواج کنم منم میگم متاسفانه بله مائده بازم اومد
توی این چند وقت وقتی با خودم فکر کردم دیدم 2 راه بیشتر ندارم
1.بسوزم و بسازم و کسی باشم که ذاتا" نیستم اونطوری باشم که خانوادم میخواد حالا چطوری
کارکنم.خرج خودمو بدم.درس بخونم.اسم شوهر تا 7 سال دیگه نباید بیارم.تو خونه ای که دوست ندارم باید زندگی کنم.یه سری از مشکلات خونمون رو بهتون میگم 1.چند وقت پیش قفل خونه رو عوض کردیم طبق معمول خالم خونمون بود مامانم اولین نفر کلید به اون داد .2.دیشب دوستم خونمون بود با دخترخالم مامانمم نبود داییم زنگ زد خونمون تا فهمید دوستم خونمون تلفن رو قطع کرد و گفت اومدم 1 دقیقه دیگه جلو درمون بود آبروم پیش دوستم رفت.همه تو زندگی ما دخالت میکنن ..خاله...مادربزرگ...دایی و ... همشم به خاطر مادرم و درست هم نمیشه )یه چیزی ناگفته نماند مادرم نه خودش ازدواج میکنه نه اجازه میده دخترش ازدواج کنه
2.اون راهی رو که خودم دوست دارم رو انتخاب کنم .. من به دلایل زیادی میخوام ازدواج کنم
1.تکامل که در دلایل منطقی خلاصه میشه
2.اختیار زندگی داشتن.اونطوری که خودم دوست دارم زندگی کنم.کسی تو زندگیم اجازه ندم دخالت کنه.فشار زندگی روی من خیی زیاده(مالی).من اصلا دوست ندارم برم سرکار.خواستگارای قبلی دست بردار نیستن همش اذیتم میکنن.وقتی میبینم توی 22 سالگی دارم جوری زندگی میکنم که همه چیزش خلاف میلم افسرده میشم.اطرافیانم همش بهم میگن چرا واسه خواستت نمیجنگی چرا خودتو از این عذاب و سردرگمی راحت نمیکنی؟


اما بحث اصلی ...
تصمیم گرفتم پای هدفم بمونم و بخاطر هدفم بجنگم مردی که میخوام بهش تکیه کنم باهاش زندگی کنم صادقانه عاشقانه عارفانه

اما نمیدونم بحث رو چطوری تو خونه بندازم و بتونم دل سنگ باشم و بجنگم
خواهش میکنم سرزنشم نکنید فقط راهنمایی میخوام که الان چطوری به هدفم برسم
ممنون از راهنمایی هاتون ببخشید که طولانی شد

شرمنده،
اول از همه از اونجایی که تیپ خانواده شما این شکلی هست بنده بهتون میگم که با مستقل شدن شما مشکلاتتون هم بیشتر میشه، باز اگر هم اون فرد مورد اطمینان رو هم پیدا کنید باید با خانواده شوهر هم بسازید (اون هم همین وضع رو متقابلا داره)
اینکه مادرتون با فامیل همچین رفتاری رو داره از سادگی مادرتون هست (قضاوت نمیکنم بنده این تیپ آدم ها رو میشناسم چون تقریبا مثل خود من هستند)

تکامل در ازدواج صورت میگیره اگر، طرفتون انسان باشه، اگر تصمیم اشتباه بگیرید نه تنها اختیار زندگیتون رو از دست میدید بلکه محدودیت های بیشتری سراغتون میاد.
همینکه شما با دوستانتون هستید ممکن هست که طرفتون مخالف باشه، مشکلی با این مورد ندارید؟ حتی اختیار این رو هم داره که شما رو در خونه حبس کنه میگی نه سوره 4ام قرآن چاپ های دهه 60 70 رو بخون ببین چی نوشته. شما به دنبال آرامش هستید ولی فکر باید بکنید که استقلال یک فرد هم میتونه باعث ایجاد مسئولیت های ثانوی بشه. شما با ازدواج کردن مسئول در قبال فرد دیگه ای هم میشید و جامعه نظرش نسبت به رفتار های شما تغییر میکنه.

در ایران جلو رفتن دختر رو بد میبینند و اگر هم دختری به پسری پیشنهاد بده هم از موضع ضعف برخورد میکنند و اکثر اوقات طرفتون هم تا چیزی میشه میزاره توی روتون که خودتون خواستید و اومدید جلو.

ازدواج که زوری نیست که میخواید به مادرتون تحمیل کنید، بعضی ها هستند که پایبند به عشق اولشون هستند که ارزش خیلی بالایی داره.
شما جرات ندارید حرف دلتون رو به مادرتون که دوستتون داره بگید اون وقت در زندگی مشکلی پیش بیاد به شوهرتون چطور میخواید مساله رو بازش کنید ؟
حالا بحثی که باید بشه این هستش که مادرتون رو تشویق کنید که دوست نداره که نوه دار بشه؟ خوشبختی دخترش رو نمیخواد؟ همه ماها میمیریم همین الان یا فردا معلوم نیست بعد از اون کی میخواد به شما برسه و ازتون مراقبت کنه؟
کمی از خشونت صحبت هام کم کنم، پدرتون برای خودش حرف زده و خواسته شما رو بترسونه قانون پستی بلندی داره ولی در آخر با شماست.

برادرانه بهت میگم اگر شغل و درآمدی داری سرمایه ای برای خودت جمع کن که پشتیبانت در زندگی مشترک باشه از طرفت هم بهتره که تعهد بگیری که دست درازی به مالت نکنه و فردا نگه حقوقت رو بیار بخوریم.

من خودم به خاطر مسائل شخصی که برام پیش اومده ناراحت ام نمیتونم راهنمایی خوبی بهت بکنم همینکه وقتت رو گذاشتی و چرندیات منو خوندی هم امیدوارم چکیده ای ازش گرفته باشی که به دردت بخوره.

[maedeh120]

آهااااااااااااااااااااااا ااااااااای کسی اینجا نیست ....... کمک