ممنون از توضیحاتتون آرش خان ....
خوب حالا شد...:D
حدسم درست بود...
پای شرایط ویزه و خاص....با مقاومت کردنهای انسان باهوشی مثل شما...
در مورد خصایص خاص والدین باید بگم گاهی نمیشه خصلتهای اونهارو نادیده گرفت و اذیت نشد...ولی میشه با یه ترفندایی سعی کنیم شرایط رو کمی متعادل تر کنیم....
والدین تنها موجوداتی دوست داشتنی هستند که همه عمرشونو, هستی شونو به پای ما گذاشتند...ولی اونا لزوماً انسانهایی بری از اشتباه نیشتند...
امااااااااااااااااااااااا ااا پدر و مادرند....شما حُسن نیت خودتو نشون بده...
روی خوش......محبت.....حتی به اونایی که تصور میکنی در حقت کوتاهی کردند....این بزرگواری شما حتما بزرگترهارو اونطور که شما میخوان هدایت خواهد کرد...در هر زمینه کاری با پدرتون مشورت کنید سکوت کاری رو حل نمیکنه... حتماً سعی در ایجاد تعاملات کلامی با ایشون باشید...در وضعیت کنونی فرو نرید.....
انشالله همیشه در زندگی موفق باشید ولی شرایط فعلی شما هم حتما روی اخلاق و حساسیت های والدین بی تاثیر نبوده ...
به آینده امید وار باش ...اونقدر امیدوار که از الان لبخند رضایت بر لبانتون نشونده بشه و بر مشکلات و موانعی که بر سر راهتون خواهد آمد بخندید ..کار ساده ای نیست...ولی دست خودته..
مراقب احساساتت در این شرایط باش...طوفان عاطفی بر مشکلاتت خواهد افزود...
در ضمن منظور من از پیشوا, الگوی رفتاریست ....دو مثال زدم...خوش اخلاقی و سطح سواد....گویا با اخلاق شما فقط همین دو الگو هم براتون مناسبه ....و مشکلات هم ار فقدان این دو مهم بوده...
به نظر میرسه شما چیزی بالا تر از یه رابطه دوستی همسطح نیاز دارید...بخصوص با توجه به اونچه که عنوان کردید...
شرایط شما رو درک میکنم....کسل شدن رو بحتون حق میدم....ولی موندن در اونو نه...
موفق باشید