پس از گذشت یکسال هنوزم روابط سردی با همسرم دارم. آیا با تغییر من اونم تغییر خواهد کرد؟

[دلسا]

خدا انقدر مهربون هست که که اگر یک قدم به سمتش برگردی، صد قدم به سمتت میاد.
اشتباه دلسا هم توی زندگیش کم نیست.
دلسا جان از دستم ناراحت نشو لطفا.
ولی شما خیلی منفعلی. حرف بزن. اعتراض کن نظرتو بگو داد بزن بگو از رفتارش کلافه ای. حداقل یک بار این کارو بکن تا بفهمه همسرش خدمتکارش نیست.
همسرشه. توقع داره!!!
رسالت بزرگی تو زندگیت داری. خیلی بزرگ.

ممنونم کاملیا جان
من تمام اشتباهای خودم رو قبول دارم ولی واسه اجرای راهکارها انگار همش دنبال بهانه ام. موقع عملی کردن راهکارها بی اراده میشم. میخوام کم کم راه بیام و بقول شما پیله رو باز کنم از دور خودم.
می خوام سعی کنم که منتظر تغییر رفتار اون نباشم. می خوام رفتارم رو مستقل از رفتارهای اون کنم. اگر رفتار اون بده من خوب باشم. سخته ولی شدنیه.
تلاش میخواد و اراده. امیدوارم بتونم از پسش بر بیام.

مشکل من اینه که انرژی م یگیرم. تصمیم می گیم که خوب باشم. تا یه زمانی انرژی دارم و هرچی ایراد می گیره و هر حرفی بزنه یا بی توجهی کنه، عدم نوازش یا هر رفتار دیگه ای ازش می بینم واسم مهم نیست ولی همه اینها جمع میشه روی هم و یه دفعه مثل کوه آتشفشان فوران می کنه. کم میارم. عصبی میشم. کم حوصله میشم. نق میزنم. منتظر بهانه واسه دعوا میشم. (آخرش دعوا هم نمی کنم)
خداییش سخته بخوای همه چیزو با هم تحمل کنی.
واسه خرج و مخارج باید قناعت کنی (هیچوقت هم به چشمش نمیاد و میگه زیاد خرج می کنی)
نوازشم نمی کنه، باهام حرف نمیزنه (فقط حرفای ضروری)
باهام مشورت نمیکنه در عوض با این و اون مشورت می کنه
رابطه زناشویی نداریم
عصبی میشه
بهم بی اهمیته
یعنی کلکسیونی از مشکلات دارم. هم با خودم هم با جناب همسر.
جوریه که وقتی گاهی وقتا از خودش یا برنامه ای که داره باهام حرف میزنه توی دلم کلی خوشحال میشم.

حدود 20 روزی بود که حتی دستش هم بهم نخورده بود جوری بود که اگر دستم توی موقعیتی بهش می خورد احساس می کردم نامحرمه. یکی دوبار دستشو گرفته بودم ولی یا خواب بوده و من بیدارش کردم یا خوابش میومده و خسته بوده ...
دیشب خیلی با خودم کلنجار رفتم که اگر اون نیاز نداره من که دارم، دستشو گرفتم ولی همش توی ذهنم اینها میگذشت که حتما به تو و نوازشت و هیچیت نیاز نداره که حتی اینهمه نوازشش هم می کنی عکس العمل خاصی نشون نمیده. دستشو ول کردم ، رومو برگردوندم شب بخیر گفتم و خوابیدم ولی همش غصه خوردم.

باید واسه خودم جا بندازم که دوستم نداره و ممکنه تا همیشه زندگیم همین باشه.
میخوام بجای تخیلات منفی، تخیلات مثبت رو جایگزین کنم. من میتونم یعنی باید بتونم.
این تاپیک هم خیلی طولانی شده. روی خودم چند روزی کار می کنم و تاپیک جدید باز می کنم.

چرا نیازت رو سرکوب میکنی چرا نمیشینی باهاش صحبت کنی خجالت میکشی یا غرورت نمیذاره

سرکوبش می کنم چون مجبورم. چیکار کنم؟ یعنی خودش نمیدونه که زنش نیاز داره؟ خودش میدونه بعد حدود دوسال نداشتن رابطه نباید انتظار بهتری ازمن داشته باشه. منم سرد شدم و زا زندگی دلزده. پست قبلیمون همزمان شد میخوام یاد بگیرم که بدون رابطه زندگی کنم. بدون توقع عاطفی از همسر.

ولی اصلا خوب نیست که نیازت رو سرکوب کنی اثر خیلی بدی روی زندگی آدم میذاره
به نظرمن این مشکل رو حل کن چون خیلی مهمه

اثرش رو گذاشته. این حال بد دوره ای، این سکوت و افسردگی ناشی از همین مشکله.

باهاش صحبت کن بگو که نیاز داری برو سمتش نترس که ردت کنه دوباره برو سمتش با شوخی های فیزیکی و خنده قبول میکنه

نمیشه باهاش صحبت کرد چون خوب بلده همه زمین و زمانو بهم ببافه. جواب هم اینه که زندگی که همش عشقبازی و رابطه داشتن نیست. یکی دو بار هم اومده جلو ولی من رد کردم چون رفتارهای قبلیش هنوز توی خاطرم پررنگ بو