تنهایی درد بی درمان من - چرا خدا منو نمیکشه؟

[آویژه]

سلام

چه خوب که اومدی و اینجا نوشتی

حتی اگر اشاره ای هم به رنجت نمی کردی، می شد حدس زد که چقدر برات شرایط آزار دهنده است. بسیار متاسفم بابت این موضوع. اما ...


اما چیزهایی هست که نمی دانیم و نمی دانی.
چیزهایی هست که حواست و حواسمون بهش نیست.
چیزهایی هست که از فرط وضوح، دیده نمی شوند.

شاید اگر جای زنی بودی که ازدواج کرده و با یک بچه، دچار خشونت همسرش هست و نه راه پس دارد و نه پیش...
شاید اگر خدایی نکرده عضو اساسی دیگری نداشتی... مثلا چشمت نمی دید، یا دنیا برات ساکت بود، یا پای رفتن نداشتی ...
شاید اگر سقف امنیتی بر سرت نبود ...
شاید اگر بچه ای معلول داشتی و نه توان دل کندن از او، و نه توان تحمل او ...

آن وقت جور دیگری فکر می کردی؟ ...

من هم مثل تو وقتی همه چیز را به زور می خواهند به حکمت و مصلحت خدا ربط دهند، دست و دلم به همراهی نمی رود و هزار پرسش بی پاسخ به ذهنم هجوم می آورد.

حکمت گرسنه ماندن آن همه کودک از همه جا بی خبر چیست؟
کدام توجیح می تواند پاسخگوی رنج هزار آواره جنگ باشد که یک روز صبح بی خبر از خواب برخاستند و متوجه شدند امروز دشمنند و باید تقاص بدهند؟


اما ای کاش کمی عمیق تر و کمی وسیع تر به مشکلت نگاه می کردی ...

کدام آدم را دور و برت می توانی پیدا کنی که بی نقص باشد؟ شاید بگویی نقص من تاثیر گذارتر از بقیه است. باشد. قبول نقص این آدم چطور؟ نقص هزارن آدم بیمار لاعلاج دنیا چطور؟

منظور مرا گرفتی؟ خواستم بگویم هر کداممان مشکلاتی داریم. به تبع انسان بودن و زیستنمان در این دنیا، در یک درجاتی از سختی هستیم. یکی مثل تو بیشتر و یکی مثل من کمتر. اما هیچ وقت همه چیز با هم OK نیست.


حالا در این آشفته بازار چه می توان کرد؟

1- بی هیچ تلاشی تسلیم شد و رنگ ناامیدی گرفت

2- نقصمان را بپذیریم، اما تلاش کنیم جهات دیگر زندگیمان را پیش ببریم.

می دانی که کدام پاسخ بهتر است ...

شاید ظاهرت جلوی یک ازدواج زودهنگام بر مبنای ظاهر را از تو بگیرد، اما قطعا نمی تواند مانعی بر سر دنبال کردن علایقت باشد و قطعا نمی تواند قلب مهربانت را از تعالی بخشیدن به زندگیت باز دارد.


امیدوار بمان نازنین . همچنان که همه آدم های اینجا، باوجود نقصهایمان، هستیم

[سرافراز]

چه جالب! چون خواهر منم یک دست کامل و قسمتی از بازو و پاش سوخته است.

خواهر منم مثل شما زیاد غصه می خورد. فکر می کرد هیچکی بخاطر سوختگیش باهاش ازدواج نمی کنه(داشت موردهایی که تا قضیه دستش رو فهمیدند کنار کشیدند). اما دلش می خواست ازدواج کنه. تحصیلات خاصی هم نداشت و توی خونه خیاطی می کرد. حتی اعتماد بنفس رفتن و دیپلم خیاطی گرفتن نداشت. من باهاش رفتم و هروقت دچار اضطراب می شد به من نگاه می کرد. برای ازدواجش خیلی نگران بود و من همیشه بهش می گفتم خداوند همه انسانها رو جفت آفریده نگران نباش.
33 سالش شد و ازدواج نکرد. یکبار با پدر و مادرم بردمش مشهد. اونجا یه نامه برای امام رضا نوشت و خصوصیات همسر دلخواهشو انداخت توی ضریح. یکیش این بود که سوختگی دستش برای شوهرش مهم نباشه.
همون سال یکی از مشتری هاش، داداشش رو برای خواهرم معرفی کرد. اونا اومدن و پسره خواهرم رو پسندید. روز عقد خواهرم پرسید تو چطوری با مساله سوختگی دست من کنار اومدی؟ پسره گفت: من نمی دونستم دستت سوخته. برام اصلا هم مهم نیست.
شوهر خواهر خواهرم دستشو دیده بود اما به داداشش هیچی نگفته بود.
حالا اونا چند ساله ازدواج کردند و یه دختر ناز دارند که مثل پنجه آفتاب زیباست. باباش میمیره براش. خواهرم رو هم خیلی دوست داره.
اینجاست که اگر خدا بخواد کاری کنه چشم و گوش همه رو می بنده تا کار خودش رو به انجام برسونه.
تو زودتر از خواهرم به خدا ایمان بیار. به لطفش، قدرتش، معجزاتش، محبتش دل ببند. هیچ کس غیر از خدا نمی تونه به تو کمک کنه. سالم اش هم بدون خدا نمی تونه زنده باشه یا مطمئن باشه با ازدواجش خوشبخت می شه.
دل به او بسپار که فقط او راههای چاره ساز را می داند و بس. فقط اعتماد کن!