مشاعره

[dani]

***صدای آب***

سکوت رودخانه

آب صاف چون آیینه

از دور صدای شبگردان مست پرکرده کوچه ها ی خالی را



گاه ز دوردست، از درون یک کافه شلوغ پر دود

صدای خسته موسیقی میکشد خود را بر آب، ناتوان و تنها



بید کهن چون مادری انگشتان نرم خود را گسترده بر آب

قطره قطره آب از شاخسار درخت بید

می شکند آیینه آب را





هر قطره ، در نور خیال انگیز ماه

میدرخشد لحظه ای چون الماس و زان پس

در تماس با تن نرم آیینه

میگسترد دایره ای نرم و مواج بر آب







قایقها زیر پل

در انتظار مسافران

خمیازه میکشند و تن بر تن میسایند

اما مسافری نیست امشب

پس هر پنجره اینجا

می تپد دلی نگران امتحان

همه سخت مشغول به درس



ماهی کوچکی

می درد پرده آب و سکوت را ، میجهد لحظه ای ،

وان پس دوباره سکوت است که میگسترد خود را



و باد، نرم نرم

دست آب را گرفته و خط مواجی میکشدبرآن



ماه ، آن بالا، گسترده بساط سرد خود را

من اینجا اما

سکوت سرد، بیهودگی اینهمه و پوچی زندگی را لمس میکنم تا اعماق تنهایی خود



صدایی گرم

از درون تاریک آب

فرا میخواند مرا

با نوای آرام خود

“اینجا بیا ، اینجا

اینجا پایان پوچی است

اینجا خط پایان مسابقه بیرحم زندگی است“

[مدیرهمدردی]

سلام dani

[مدیرهمدردی]

سلام dani
اینا که گفتی مشاعره بود؟!

[زیبا.]

سلام daniمن هم با فرمايش آقاي سنگ تراشان موافقم

ولي حالا براي ادامه مشاعره من با(( د )) حرف آخر كلمه بود در جمله آقاي سنگ تراشان شروع مي كنم


در شام هجر از دل تنگ خرابه‌ام

هی ناله كردم و به عزایت گریستم

[طاهره]

مشنو ای دوست که غیر از تو مرا یاری هست
یا شب و روز بجز فکر توام کاری هست

[setareh]

تشنه ی بادیه راهم ،بزلالی دریاب
به امیدی که دراین ره ،بخدا میداری

[طاهره]

یک قصه بیش نیست غم عشق وین عجب
کز هر زبان که می شنوم نامکررست...

[zeinab]

" تو که نوشُم نئی نیشُم چرایی
تو که یارم نئی پیشُم چرایی
تو که مرهم نئی زخم ِ دلم را
نمک پاش ِ دل ِ ریشم چرائی

[زیبا.]

يكي ناسزا گفت در وقت جنگ

گريبان دريدند وي را به چنگ

[مريم]

گفتم غم تو دارم ... گفتا غمت سر آيد....
گفتم كه ماه من شو .... گفتا اگر برآيد