با سلام
احساس شما کاملا قابل درک هست.
2 نکته:
یکم »:
دوست داشتن شرط لازم برای ازدواج دختر و پسر هست، اما شرط کافی نیست. یعنی پس از دوست داشتن اقداماتی جهت شناخت و بررسی و تناسب معیارها باید انجام شود.
دوم »:
اگر می خواهید دیگران باور کنند که بحث هوس نیست و ازدواج هست ، فقط با اینکه ادعا کنی هوس نیست باور نمی کنند.
برای باور. باید به صورت علنی، رسمی و مصمم از طریق خانواده خواستگاری کنید تا به این وسیله ضمن اینکه ثابت کنید که مصمیم و قطعی خواستگار هستید و ادعا نمی کنید شرایط را برای طرفین فراهم کنید که در کنار دوست داشتن ها، معیارها را هم ارزیابی کنید.
اگر به هر دلیل نمی توانید خواستگاری رسمی کنید، باید بدانید این مسئله بیشتر یک هوس هست و بی خیالش شوید.
همچنین اگر خواستگاری رسمی هم کردید به معنای این نیست که ایشون باید همسر شما بشوند. بلکه هر دو طرف باید معیارها را بررسی کنید و اگر تطابق داشت زن و شوهر می شوید.
این قصار شما هم نوبر هست.
شرط بگذاریم که چگونه راهنمایی کنند.
بسیار بسیار پیش می آید که اصلا احساس و عقل دو جهت خلاف هم را پیشنهاد می دهند.
الان احساس شما می گوید با این خانم ازدواج کن. (البته اگر احساس شما خیلی کودک و نابالغ باشد که اصلا ازدواج را هم راضی نیست و می گوید با او فقط حرف بزن، کافی شاپ برو و پیامک رد و بدل کن به بهانه ازدواج)
ولی منطق می گوید تنها دوست داشتن کافی نیست ، باید بررسی کرد انتخابی انجام داد که این دوست داشتن مستمر باشد.
حالا اگر شما خواستگاری کردید و بررسی کردید معیارهایتان با هم تطابق داشت خوش به حالتان می شود و احساس و منطقتان کیف خواهند کرد.











علاقه مندی ها (Bookmarks)