سلام از فائزه عزیزم به خاطر ایجاد این تایپک زیبا متشکرم . چون ارامش تنها گمشده ای ست که بشر از بدو خلقت به دنبال اونه . و تنها زمانی به اون میرسه که به ذات حقیقی وصل بشه . انا لله و انا الیه راجعون . ولی تا رسیدن به ارامش حقیقی همواره به دنبال جایگزین موقتی برای اون هستیم . زمانی ارامش را در پستانک خالی جستجو میکنیم تا به سینه پر از شیر مادر برسیم . زمانی ارامش رو از یک عروسک در یافت میکنیم . و زمانی از اغوش پدر . زمانی اونو در پیشرفت تحصیلی مبینیم و زمانی دیگر در کسب ثروت . به محبت همسر و فرزندان نیازمند میشویم تا از ان ارامش بگیریم . همه اینها شاید در بازه های زمانی خودشان لازمند و همان پله های ارامش واقعی باشند . زمانی پله ها را به سرعت طی میکنیم ولی زمانی دیگر شاید ده ها سال در پله ای توقف میکنیم . ولی براستی توقف جایز است ؟ قطار عمر به سرعت در حال گذر است . ایا مقصد قطار عمرمان ساحل ارامش خواهد بود ؟
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)