قشنگ ترین قسمتی که تو خونمون هست اتاقمه جلوش کاملا پنجره است و روبروش هم هیچ مانعی نیست ساختمون هم نیست فقط ابرها و آسمون و مخلفاتش...
وقتی اون قسمت میشینم یا دراز می کشم کاملا اسمون رو میبینم امروز هم بعد از نماز همینطوری با چادرم دراز کشیدم و زل زدم به اسمون دیدم چقدر ابرها با حوصله میان و میرن عین خیالشون هم نیست دیدم خودم رو چقدراین مدت خفه کردم با مسخره بازی های زمین!!!چقدر روح لطیفم رو خدشه دار کردم اونم ناخواسته..
دوست داشتم از خستگی هام کنده شم و برم یجای آزاد ...این حس همیشه با منه و رنجم میده..مشکل شده
خیلی نیازهای خوب خوب دارم ولی هیچ کدوم رو عملی نمی کنم نمیدونم واقعا محدوده یا خودم خودم رو محدود می کنم ... امروز از دختر بودنم خسته شدم ...
الان که یه ماه تعطیلم دوست دارم یه کوله بردارم و برم هیشکی هم ندونه کجا اگه بدونن قبول نیست من به این کار محتاجم درکم میکنین؟
برم هرجا که دلم خواست بی بهانه بی محدودیت ... اما جدا چرا نمی رم؟
ماکه کلا روحون از آسمون اومد و تو زمین اسیر شد حالا اسارت های زمین هم تمومی نداره رو خود خاک زمین هم ازاد نیستم...
دلم از خونه و خیابون خسته شده
این ادم های اطرافم اصلا همچین نیازی در خودشون حس نمی کنن که با یکیشون همراه شم ...
همکارهام دوستام همه سرشون تو حساب و کتابه می خورن و میخوابن و کار می کنن و خیلیاشون فقط به فکر پس اندازن ..
پس اندازی که نمی دونم کی و کجا خرجش میکنن؟؟؟!!!
یه دغدغه هایی دارن که براشون شاخ در میارم ...
این خواستگارها رو که نگو ..
برای مسافرت هم برنامه ریزی میکنن کی کجا باشن چی بخورن چیکار کنن؟ همه چیشون قید و بند داره زندگیشون پر دیواره
نمیتونن همراهم باشن..
این همه سال با اون همه ادم اشنا شدم اما همه شون یه مدل بودن افکارشون یجور بود آدم آزاده ندیدم کاش یکیشون کار و بار نداشت اما آزاد بود...اما دریغا
خیلی دلم گرفت که کاراهای ساده رو هم نمیتونم برا خودم انجام بدم ...
دیشب عزمم رو جزم کردم که پاشم تنهایی برم یجایی که تو ذهنم بود جای خیلی دور از نظر مسافت چمدونم رو هم بیرون اوردم از زیر اون همه بار بیخود
اما باز نرفتم نمی دونم چرا؟
اما همه برنامه هامو چیدم که سال بعد انتقالی بگیرم و برم یه شهر دور قشنگ زندگی کنم گاهی مهاجرت روح آدم رو تازه می کنه ..
دوست ندارم اون دنیا هم بهانه بیارم و خدا بگه ایا زمین من برایت وسیع نبود عزیزم؟ و من هاج و واج مثل این شاگردای خنگم تپق بزنم و نامه امو رول کنم تو دستم ...
دوست دارم تجربه های جدید داشته باشم محیط تازه ادم های متفاوت هرچند کم انگیزه تازه ...
روح من ناارامه همیشه میخواد در تکاپو باشه اما میخوره به دیوار ...دیوارهایی که اول بخاطر جسمانیت و دوم بخاطر جنسیتم و سوم بخاطرفکر کوتاه خودم بوجود اومدن
به خودم می گم تا کی میخوایی این روح بیچاره رو زندانی کنی ؟
میتونم آروم اروم این ناارامی رو درش بکشم و از بین ببرم اما واقعا دلم نمیاد حیفه
اما بااین وضع میدونم خسته میشه و نشاطشو از دست می ده و مثل بیشتر ادمای دیگه اروم میگیره مثل حالت مردن !
با خودم میگم دنیا چقدر قشنگی داره چقدر لذت های خوب داره اما من چرا تو میدون نیستم؟ خزیدم تو یه شهر و نشستم؟
نمیدونم چرا اینجا نوشتم نیاز داشتم بنویسم
چون حالت خفگی دارم ...وضعم خرابه...خیلی ...
علاقه مندی ها (Bookmarks)