عصبانیت من و ناراحتی همسرم!

[کوهنورد]

khaleghezey عزیز سلام.خوشحالم که راهنمایی و همدلی شما رو در این زمینه دارم.
مقالاتتان عالیه(فعلا خلاصه خوانی کردم)

سوالات بالا برای این پرسیده شد چون که حسی که من از نوشته های شما دارم اینه که هنوز بصورت کامل قبول نداری که عصبانی شدنت به زندگی مشترکت لطمه زیادی میزنه و اینکه تقصیر خودت را باید به گردن بگیری قسمتی که درش اشتباه داشتی.

همین که من اینجام و آمدم که راهنمایی شما رو بخوام نشان دهنده اینه که خودم هم این موضوع رو مهم دانستم و میخوام مشکل رو با یاری خدا و بعدش مشورت دوستان عزیزم حل کنم.
بعدش خودمم تو پاسخ قبلیم گفتم که میدونم که همسرم واقعا عکس العملش به رفتارم عالیه و واقعا این درایتشو من تحسین میکنم ولی خب تو عصبانیت(تاکید میکنم در حالت عصبانیت) فکر میکنم سکوتش یعنی بی توجهی به من و حرفام!!
این که زوجهای جوان مهارت لازم و کافی برای بالا بردن کیفیت زندگیشان را ندارند را واقعا قبول دارم و همیشه خودم و همسرم را به کسب اطلاعات در این زمینه ترغیب میکنم.
خدا اون روزی رو نیاره که من بخوام حتی به همسرم چپ نگاه کنم چه برسه به اینکه خدای نکرده بخوام دست روش بلندکنم چون حداقل اینقدر رو خودم شناخت دارم و در خانواده ام هم جوری تربیت شدم که اصلا عادت به کتک کاری و برخوردهای فیزیکی نداشتیم و.تعریف از خود هم نباشه تو جمع دوستان و آشنایان هم به آرامی و اخلاق نیکو مشهورم.خانمم هم همیشه اینو بهم میگه و از اخلاق خوبم تعریف میکنه.
در کل ممنونم از شما که مقالات رو معرفی کردین و به پیشنهاد شما سعی میکنم اطلاعاتمو تو این زمینه بیشتر کنم.اگر هم پیشنهاد دیگه ای باشه با جان و دل پذیرا هستم.