انجام دادن کارها در دقیقه 90!

[شیدا.]

سارا فکر می کنم تا حدی با کمال گراییت ارتباط داره.

من هم تا حدودی این اخلاق را دارم. گاهی اوقات اون کار توی ذهنم تا آخرین مرحله پیشرفت کرده، اما روی برگه هیچی ندارم!
چون دلم راضی به شروع کردن و نوشتن نمی شه. همش می گم حالا می نویسمش، حالا شروع می کنم
بدون قصد قبلی و تا حدودی ناآگاهانه، اون موضوع را شفاهی (ذهنی) خیلی جلو می برم، اما عملا چیزی دستم نیست.
خیلی طول می کشه تا راضی به زدن استارت عملی کار بشم.

معمولا هم توی اون ساعات فشرده کار خوبی از آب درمی آد، اما پدر من هم باهاش در می آد

ولی می بینم کسانی را که خیلی راحت از همون روز اول شروع به نوشتن می کنند.
کار را ساده می گیرند، با سادگی هم پیش می برند و بدون فشار و استرس روزهای پایانی یه کار متوسط یا خوب تحویل می دن و خیلی هم راضی و راحتند.

این کمال گرایی نمی ذاره من همون روز اول و با همون اطلاعات ساده شروع کنم.
دائم تو فکر بهتر کردنش هستم و به تعویق می ندازمش.

گاهی کاری که به قول شما در حالت عادی (برای خودم، نه دیگری) هشت ساعت زمان لازم داره در شرایط فشار دقیقه نود، سه چهارساعته عالی تمامش می کنم.

نظر کلی من، با نگاهی به پشت سر خودم و زندگیم اینه که
بدترین روش کار کردن همینه که ما داریم (البته اگر درست متوجه شده باشم و مشکل شمام همین باشه)

تا جایی که می تونی باید سعی کنی این روند را عوض کنی.

برنامه ریزی را به خودت تحمیل کن. از همون اول ذره ذره برو جلو.
برنامه را هم سبک و ساده بنویس که قابل اجرا باشه. برای خودت برنامه سخت و فشرده نذار.
ولی خودت را ملزم کن هر روز یه ذره از کار را انجام بدی.
اگه بهش عادت کنی خیلی خوبه.

----------------------------
شکوه من الان سوالات را دیدم.
چون مشکل سارا را دارم با اجازه منم جواب می دم.

تقریبا مستقل بودم و همیشه خودم کارهام را می کردم. اما مادرم اهل کنترل و بکن نکن هست.
نمره الکی نمی گرفتم. نمی شه که یه عمر نمره الکی بگیری. حالا یکی دوبار ...
معلمها هم که نمی شه گفت همشون مثل هم بودند. اون همه معلم! بالاخره همه جور اخلاقی توش بوده.


-------------------------
سوالات آقای رضا را هم در پست بعدی جواب می دم.
اگر سارا جان اجازه بدن، با هم مشترک تو این تاپیک باشیم و اگر مشکلمون مشابه هست و به پیشرفت تاپیکش کمک می کنه.