منم این غزل زیبا را تقدیم میکنم به دوستان گلم. آرزو میکنم امسال تمامی افکار کهنه ( شاید تاریخ گذشته عبارت بهتری باشه ) همگام با طبیعت رنگ و بوی نو شدن بگیره :
نوروز بمانید که ایّام شمایید!پ.ن: کلا بعد از شنیدن این شعر دچار خود شیفتگی شدم
آغاز شمایید و سرانجام شمایید!
آن صبح نخستین بهاری که ز شادی
می آورد از چلچله پیغام، شمایید!
آن دشت طراوت زده آن جنگل هشیار
آن گنبد گردننده ی آرام شمایید!
خورشید گر از بام فلک عشق فشاند،
خورشید شما، عشق شما، بام شمایید!
نوروز کهنسال کجا غیر شما بود؟
اسطوره ی جمشید و جم و جام شمایید!
عشق از نفس گرم شما تازه کند جان
افسانه ی بهرام و گل اندام شمایید!
هم آینه ی مهر و هم آتشکده ی عشق،
هم صاعقه ی خشم ِ بهنگام شمایید!
امروز اگر می چمد ابلیس، غمی نیست
در فنّ کمین حوصله ی دام شمایید!
گیرم که سحر رفته و شب دور و دراز است،
در کوچه ی خاموش زمان، گام شمایید
ایّام ز دیدار شمایند مبارک
نوروز بمانید که ایّام شمایید!
پاسخ با نقل قول
علاقه مندی ها (Bookmarks)