فرشته مهربان;378299]شبنم گرامی همانطور که تأکید کردم از طریق فضای مجازی مشکل شما حل نمی شود . یعنی ما که نمی توانیم مادر و خانواده شما را درمان کنیم . به شما هم از نظر بالینی نمی توانیم کمک کنیم . شما از نظر شخصیتی آسیب دیده اید و پیداست و اگر دنبال حل اون نباشید باید بگم بیمار خواهید شد . لذا حتماً به روانشناس بالینی مراجعه کنید و این همه تمرکز روی حرفهای خانواده نکنید . حرف است حرف مهم نیست مهم رفتار شما هست پس امیدوارم نگویید نمی توانم پیش روانشناس بروم و .... در این صورت یعنی اینکه شما هیچ اهمیتی به سلامت خود نمی دهید و اینجا هم فقط دوست دارید درد دل کنید .
باز هم تکرار می کنم نزد یک روانشناس بالینی بروید هرچه زودتر موفق باشید[/quote]
ممنونم از حرفای شما خانم فرشته مهربان ، بله اسیب خورده ام چون شخصیت حساس و خجالتی و ساده ای داشتم که از سه مورد مادر خواهر و محیط خابگاه به شدت اذیت شدم و هیچکس رو کنارم نداشتم ،اتفاقا همین دیروز برای نوبت گرفتن از یک دکتر تماس گرفتم فعلا تا چندروز دیگه مرخصی بودن ، من دکتر میرم تا برای اینکه خودمو بسازم و مقاوم کنم و مثل خانم خزان شاید درسمو ادامه بدم یا به کاری مشغول بشم
ولی ایا با دکتر من مشکل مادر و خواهرم بخصوص مادرم که باهاش زندگی میکنم حل میشه؟ شما میگید مادر من مشکلی نداره؟ و مشکل از طرف منه؟ الان به مشاوربالینی چی بگم؟
خزان جان مرسی که حرفامو خوندی،بله متاسفانه و بازهم متاسفانه ادمهایی که اختلالات دارن به راحتی میتونن زندگی دیگران را حروم کنن ،من زندگیم سه ساله روهواست. اما خوشبختانه این شش ماه اخیر بسیار خودمو حداقل نسبت به حرفای خواهرام و افراد دورتر مقاوم کردم تا بتونم زندگیمو بکنم
شیدا جان درسته من تاحدی مشکل پیدا کردم ومیرم دکتر. اما یه جاهایی رو شما اشتباه متوجه شدین. من نگفتم به هرکی مادرم لبخند بزنه منو پیشکش کرده گفتم تا بریم از خونه بیرون یه نگاه تو مغازه فلانی میندازه بعد ذوق میکنه تاحدی که دهنشو میپوشونه.عزیزم من دیگه مادرمو میشناسم رفته داروخونه ادرس خونه داده واسه داروی ساده ، بعد که من زنگ میزنم میگم الو اون اقاهه میگه سلام داروخانه فلان ،و توضیح کاملشو تویکی از پستام دادم ،هرموقع باهاش بیرون میرفتم میدیدم مردم شروع میکنن خندیدن بهش و این فقط مواقعی بود که مادرم بود.
البته صدردر صد من هم زیادی حساس شدم ولی نه اینکه گمونم اشتباه باشه، باید اهمیت ندم و این اهمیت ندادن رو بلد نیستم باید یاد بگیرم
یکبار میخواستم پالتو بخرم دوروز پشت سرهم برا دیدن مغازه ها بیرون رفتم ،روز دوم یا سوم که داشتم لباس میپوشدم برم بیرون،مثل دیوونه ها در اطاقمو باز میکرد و یه حرفایی میزد که من ابرو دارم اینهایی که میری ملاقاتشون رو چرا نمی پسندین همو؟ میرید همو میبینید تامشکلاتتو میفهمن پست میزنن تورو و کلی از این داستان های خیایلتی حالا منم که حساس شدم از خونه بیرون نمیرم؟
اینها مشکل از طرف منه؟ خونه ما از مرکز شهر دوره و تاکسی هم تا نیم ساعتیش نیس باید با اوتوبوس برم. بعد که اومدم مثلا دوساعت و نیم شده داد میزنه میگه این 5ساعت بیرون یوده ،اینها فقط مشکل حساسیت منه؟ خودش میزه بیرون نمیبینه چقدر طول میکشه؟ خب خیالش اینه که من باماشین شخصی میرم همونی که منتظرمه. وقتی میاد تو اطاقم تموم جاها رو نگاه و بررسی ممیکنه ،کمد هام رو هم چک میکنه حساسیت منه فقط؟ به من در ارتباط با بابام مشکوکه حساسیت منه؟ روزه گرفتنمو دروغ میدونه حساسیت منه فقط؟ یکسال هرچی از بیرون میومدم کیف منو میگشت حساسیت منه فقط؟ شما با تلفن واسه تایپ پایان نامه ت صحبت کنی مامانتون فکر میکنن از فردا با این ادم رابطه داری؟
و خب الیته من هم بدبین کم تحمل شدم و کلا دختر حساسیم ؛ مثل دخترای دیگه نیستم که راحت با یه دروغ سر خودشون و بقیه رو شیره میمالن عین خیالشون هم نیست.چون هیچموقع کسی نبود که پشتیبانیمو بکنه،منم ادم هستم .تنهایی و مریضی خودش درد کمیه تازه باید با دردای ناشی از این ادم بسازم که عکس قضیه رو برا خودش تو ذهنش داره
اقای نجار خیلی حرف خوبی زد،یکی اینکه تا تو موقعیت نباشی نمیفهمی. دوم اینکه دقیقا مادرم وقتی بین فامیل و اشنا قرار میگیره ،طوری ماجرا رو تعریف میکنه که ما مقصر میشیم.
راستی توی پستم گفتم مادرم به نحوی خواهرمو برای ازدواج گول زده ،خواهرم کاملا راضی نبوده ،بیست ساله میگه میخوام طلاق بگیرم از این ازدواج اجباری ،حتی یکبار هم گرفته و رجوع کرده. الان درست بیان شد؟ مامانم به نحوی گولش زده دختر هفده ساله رو.مثل الان که مدام ازاین مغازه ایه توخونه ما حرف میزد فکر میکرد میتونه منو رام کنه.
من خیلی سبکترم الان ، یعنی میگم هرموقع کاری داشتم خب بیرون میرم ،هرکی هم خواست ببینه ، مادرم هم هرچقدر خواست بره دنبال اون مغازه ایه.مشکل خودشه. البته اگه یه چیزی بجز درس خوندن که تمرکز میخواد این مواقع پیدا کنم که ذهنمو منحرف کنم از مامانم یا فکراش یا حرفاش یا رفتاراش خیلی کمک کننده است، مشکل اینه یه ادم قابل اعتماد نمیشناسم زنگ بزنم باهاش دردو دل کنم یا حرفای عادی زندگی بزنم،چون مادرم از بچگی میگفت دختر بد میره توخیابون و ولگرده دختری که از خونه بره بیرون یا با دخترا بگرده خودم هم منزوی شدم زیاد دنبال دوست پیدا کردن نرفتم چون هیچکی ادمو به خاطر خودش نمیخواست ،یکی دوتادوست هم داشتم یه کارایی کردن قیدشونو زدم ،مثلا یکیشون نشست یکبار تمام مسجای شخصی منو خوند. یا یه خواستگار خیلی خوب داشتم از روی حسادتش ردش کرده بود.
من اواسط 26سالگیم
بازهم تکرار میکنم که ماهم ادمیم حق داریم وقتی رفتار نامناسب مبینیم اونم چندین سال بدبین یا بیش از حد حساس بشیم
علاقه مندی ها (Bookmarks)