اشعار گلچین : سری سوم

[آنیتا123]

سر کوه بلند آمد سحر باد.
زتوفانی که میآمد خبر داد.

درخت و سبزه لرزیدند و لاله
بخاک افتاد و مرغ از چهچه افتاد.


سر کوه بلند ابرست و باران.
زمین غرق گل و سبزه ی بهاران.

گل و سبزه ی بهاران خاک و خشت ست
برای آنکه دور افتد زیاران.


سر کوه بلند آهوی خسته
شکسته دست و پا، غمگین، نشسته.

شکسته دست و پا دردست، اما
نه چون درد دلش کز غم شکسته.


سر کوه بلند افتان و خیزان،
چکان خونش از دهان زخم و ریزان،

نمیگوید پلنگ پیر مغرور
که پیروز آید از ره، یا گریزان.


سر کوه بلند آمد عقابی.
نه هیچش ناله ای، نه پیچ و تابی.

نشست و سر بسنگی هشت و جان داد؛
غروبی بود و غمگین آفتابی.


سر کوه بلند از ابر و مهتاب،
گیاه و گل گهی بیدار و گه خواب.

اگر خوابند، اگر بیدار گویند
که هستی سایه ی ابرست، دریاب.


سر کوه بلند آمد حبیبم.
بهاران بود و دنیا سبز و خرم.

در آن لحظه که بوسیدم لبش را
نسیم و لاله رقصیدند با هم.

[hamed-kr]

افســـانه حیـــات دو روزی نبــود بیـــش
آن هم کلیـم با تو بگویم چسان گذشت

یک روز صرف بستن دل شد به این و آن
روز دگــر به کندن دل زین و زان گذشـت

(کلیم کاشانی)

[آزرم]

گر تو را از غيب چشمي بـــاز شد **** با تــــو ذرّات جهان همــــراز شد
نطق آب و نطق خاك و نطق گـــل **** هست محسوس حــــواس اهل دل
جـمله ذرات عـالـــــــم در نهان **** با تـــــو مي گويند روزان و شبـان
مــا سميعيم و بـــصيريم و خوشيم ****بــــا شما نـــامحرمان ما خامشيم
چـــون شما سوي جمادي مي رويد **** محرم جــــــان جمادان كي شويد
از جمادی عالم جانها روید**** غُلغُل ِ اجزای عالم بشنوید
فاش تسبیح جمادات آیدت****وسوسهٔ تاویلها نربایدت
پس چو از تسبیح یادت می‌دهد ****آن دلالت همچو گفتن می‌بود
این بود تاویل اهل اعتزال **** و آن آنکس کو ندارد نور حال
چــــون نـدارد جان تـــو قنديلها **** بــهر بينش كرده اي تــــأويلها
چون ز حس بیرون نیامد آدمی **** باشد از تصویر غیبی اعجمی

( دفتر سوم مثنوی)

[ترنم محبت]

خار خندید و به گل گفت سلام
و جوابی نشنید
خار رنجید ولی هیچ نگفت
ساعتی چند گذشت
گل چه زیبا شده بود
دست بی رحمی نزدیک آمد،
گل سراسیمه ز وحشت افسرد
لیک آن خار در آن دست خلید و گل از مرگ رهید
صبح فردا که رسید
خار با شبنمی از خواب پرید
گل صميمانه به او گفت سلام...

گل اگر خار نداشت
دل اگر بی غم بود
اگر از بهر كبوتر قفسی تنگ نبود،
زندگی،
عشق،
اسارت،
قهر و آشتی،
همه بی معنا بود . . . .
(فریدون مشیری)

[غریب آشنا]

خسته ام مثل جوانی که پس از سربازی
بشنود دوستش از نامزدش دل برده

مثل یک افسر تحقیق شرافتمندی
که به پرونده جرم پسرش برخورده

خسته ام مثل پسربچه که در جای شلوغ
بین دعوای پدرمادرِ خود گم شده است



خسته مثل زن راضی شده به مهرِ طلاق
که پر از چشمِ بد و تهمتِ مردم شده است


خسته مثل پدری که پسر معتادش
غرق در درد خماری شده فریاد زده


مثل یک پیرزنی که شده سربار عروس
پسرش ، پیشِ زنش ، بر سرِ او داده زده ...


خسته ام مثل زنی حامله که ماه نهم
دکترش گفته به دردِ سرطان مشکوک است



مثلِ مردی که قسم خورده خیانت نکند
زنش اما به قسم خوردنِ آن مشکوک است



خسته مثل پدری گوشه آسایشگاه
که کسی غیر پرستار سراغش نرود



خسته ام بیشتر از پیرزنی تنها که
عـــــید باشد ... نوه اش سمت اتاقش نرود !




خسته ام ! کاش کسی حال مرا می فهمید ...
غیر از این بغض که در راهِ گلو سد شده است


شدم ام مثل مریضی که پس از قطع امید
در پی معجزه ای ... راهی مشهد شده است ...

[مدیرهمدردی]

مجنون شدم که راهی صحرا کنی مرا

گاهی غبار جاده ی لیلا، کنی مرا




کوچک همیشه دور ز لطف بزرگ نیست

قطره شدم که راهی دریا کنی مرا



پیش طبیب آمده‌ام، درد می‌کشم

شاید قرار نیست مداوا کنی مرا



من آمدم که این گره ها وا شود همین

اصلا بنا نبود ز سر وا کنی مرا



حالا که فکر آخرتم را نمی­کنم

حق می­دهم که بنده دنیا کنی مرا


من، سالهاست میوه ی خوبی نداده‌ام

وقتش نیامده که شکوفا کنی مرا



آقا برای تو نه ! برای خودم بد است

هر هفته در گناه، تماشا کنی مرا



من گم شدم ؛ تو آینه‌ای گم نمی‌شوی

وقتش شده بیائی و پیدا کنی مرا



این بار با نگاه کریمانه‌ات ببین

شاید غلام خانه زهرا کنی مرا


(علی اکبر لطیفیان)

[مدیرهمدردی]

بس که بد می گذرد زندگی اهل جهان
مردم از عمر چو سالی گذرد عید کنند

[مدیرهمدردی]

خارم ولی گلاب ز من می توان گرفت

از بس که بوی همدمی گل گرفته ام

[m.reza91]

خراباتی شدن از خود رهاییست
خودی کفر است اگر خود پارسایی ست
نشانی داده اندت از خرابات
که التوحیدُ اسقاطُ الاضافات
خرابات از جهانی بی مثال است
مقام عاشقان لاابالی ست
خرابات آشیان مرغ جان است
خرابات آستان لامکان است
خراباتی خراب اندر خراب است
که در صحرای او عالم سراب است
خرابات است بی حد و نهایت
نه آغازش کسی دیده نه غایت
اگر صد سال در وی می شتابی
نه خود را و نه کس را بازیابی
گروهی اندر او بی پا و بی سر
همه نه مومن و نه نیز کافر
و...

شیخ محمود شبستری

[باغبان]

ز دستم بر نمی‌خیزد که یک دم بی تو بنشینم
بجز رویت نمی‌خواهم که روی هیچ کس بینم

من اول روز دانستم که با شیرین درافتادم
که چون فرهاد باید شست دست از جان شیرینم

تو را من دوست می‌دارم خلاف هر که در عالم
اگر طعنه است در عقلم اگر رخنه است در دینم

و گر شمشیر برگیری سپر پیشت بیندازم
که بی شمشیر خود کشتی به ساعدهای سیمینم

برآی ای صبح مشتاقان اگر نزدیک روز آمد
که بگرفت این شب یلدا ملال از ماه و پروینم

ز اول هستی آوردم قفای نیستی خوردم
کنون امید بخشایش همی‌دارم که مسکینم

دلی چون شمع می‌باید که بر جانم ببخشاید
که جز وی کس نمی‌بینم که می‌سوزد به بالینم

تو همچون گل ز خندیدن لبت با هم نمی‌آید
روا داری که من بلبل چو بوتیمار بنشینم؟

رقیب انگشت می‌خاید که سعدی چشم بر هم نه
مترس ای باغبان از گل که می‌بینم نمی‌چینم


سعدی