ازتون معذرت میخوام. حال و روز خوشی ندارم. بشدت نامید شدم. از همه بدتر کارامو رها کردم. همه رو. به زودی باید منتظر شکست های پی در پی و افسردگی بعدش باشم. واقعا تمرکز هیچ کاری رو ندارم. اصلا بحث بودن یا نبودن اون آدم الان برام مطرح نیست. کلا خسته شدم. اینو جدی میگم. خیلی نامید شدم. من تو اجتماع آدم خجالتی و کم رویی هستم بخاطر همینه همیشه در جایگاهی بودم کمتر از اونچه که براش زحمت کشیدم. ملت با زبون خودشونو بالا میبرن. من از اول بلد نبودم. خیلی تلاش کردم ولی واقعا نمیتونم. الانم چون مجازیه و نوشتنی میتونم حرف بزنم.
قبلا اینطور نبودم. خیلی شاد بودم. سرم خیلی به سنگ خورد. دیگه نمیتونستم شاد باشم. فهمیدم دنیا چقدر جای ترسناک و مزخرفیه. فهمیدم همه تلاشهام بی فایده بوده و من در نهایت برگشتم به نقطه اولم. خیلی بده تلاش کنی به دستاوردهای خوبی برسی از نظر دیگران ولی بخاطر شرایطت همش بی ارزش بشه. بخاطر شرایطت محکوم بشی به شکست. به هر حال من سعی میکنم دیگه نیام. کاش میشد پستامو حذف کنم.
ممنون از راهنمایی هاتون.
علاقه مندی ها (Bookmarks)