کاش هیچوقت متولد نمیشدم-محکوم به زندگی

[من تنها]

میدونید چرا خدا دعاهای ما رو مستجاب نمیکنه؟!

چون خداست. هیچوقت نیازی نداشته. هیچوقت دلتنگ نشده، هیچوقت نشده بخواد یه کاری کنه نشه.

هیچوقت از روز بوجود اومدنش وحشت نداشته. از نداشته هاش وحشت نداشته. همیشه همه چی داشته، هر چی خواسته آنی شده.

یه دنیایی درست کرده داره از بالا نگاه میکنه به خوشبختا نگاه میکنه به بدبختا هم نگاه میکنه. بدبخت رو بدبخت تر میکنه تا ضجه بزنه یادش بیاد که چقدر ضعیفه و اینجا خدا کیه.

خوشبخت رو هم یا بدبخت میکنه به همون دلیل یا خوشبخت تر تا بقیه ببینن که اگه خدا بخواد میشه. و خوشبختی وجود داره و آب از لب و لوچشون بیاد.

زندگی نفرت انگیزترینه. از دونه دونه نفس هام شاکی هستم. از زندگی بعد مرگ هم شاکی هستم. نمیخوااااااااااااااااام هیچ جوری موجود باشم.

ورزش کنم که چی بشه؟! مثلا دست و پامو تکون بدم یادم میره چقدر زندگی مزخرفه؟! اینقدر خنگ و کند ذهنم؟!

دلم برای خودم و همه آدمای بدبخت عالم میسوزه.

مثل خر صبح تا شب در حال کارم و عاقبت هیچی. همیشه هم تنهام. حوصله زندگی رو ندارم.