خیلی ناراحت شدم از این نوشته زمانی که مجرد هستیم مثل الان من و اینکه اونکه دوستش دارین میذاره و میره باز هم عین من آدم فقط ارزوی ازدواجشو میکنه ولی شما ارزو برعکس.
موضوع خیلی طولانی و غم انگیز بود و واقعا ناراحت شدم ولی:
-چرا کتک کاری اونم از اول بهتر نبود با عشق و محبت از اول مسئله را امتحان میکردید از اول راه دعوا و خشم را پیش گرفتید؟
-چرا به بچه ظلم میکنین میدونم سخته با این اوصاف اما بچه معصوم چه گناهی کرده وقتی میاد کنار میز شما شما برای همون لحظاتم که شده فکر کنین خوشبخت ترین فرد دنیایید چون پدرید و بچه داره به شما نگاه میکنه .الگوی بچه کی باید باشه اونم توی سنی که داره زیربنای وجودی بچه شکل میگیره.
-بنظر حتما به یک مشاور نیاز دارید حتما چون این زندگی اصلا در راه درست پیش نمیره
هوای اون طفل را خیلی داشته باشید میدونین بچه داخل این سن اینجور شکست بخوره از نظر عاطفی چه عواقبی در پیش داره؟