سلام اقای کاوه
دوست نداشتم این پست و بی جواب بزارم،این درد طوریه که هیچ کلمه ایی قادر نیستش عمق این درد و بیان کنه اونم به خوبی مخصوصا اگه طرف مقابلت و عمیق دوست داشته باشی و اون خودش و از تو بگیره و ادم خودش هم مقصر باشه تو از دست رفتن این رابطه....
ولی یه چیزی واضح و روشنه اگه واقعا کسی رو رو دوست داریم از ته دلمون باید رهاش کنیم تا بره اونجایی که خوشخال تر حالا مهم نیست کی مقصره یا چی و چی
گاهی لازم نیست حتما اونایی که دوسشون داریم کنارمون باشن وببینیمشون یا مال ما باشن،زیاد دنبال چراو گذشته خودتون و نکنید برای طرف مقابلتون آرزوی خوب کنید وقتی خاطراتش یادتون اومد و برای چند لحظه به خاطرات فک کنید لإت ببرید و بعدش مخصوصا خودتون مشغول کنید و ختما برای طرف ارزوی خوب کنید و ببخشیدش...
سخته خیلی سخته ولی به مرور رو ذهنتون متکی میشید وذهن خودکار دیگه زیاد فکر نمی کنه واقعا طرف مقابلتون و ببخشید حتی اگه بدترین یا بهترین خاطرات براتون رقم زد...
ادما تاریخ انقضا دارن وقتی تموم شد تموم شد ولی هیچ کس نمی تونه از قلبتون بگیرتش ببخشید و زندگی کنید.
علاقه مندی ها (Bookmarks)