با سلام خدمت شما دوست گرامی و تشکر به خاطر متن جالب و تحلیل روانشناسانه تون.نوشته اصلی توسط فرشته مهربان
در مورد ترس های پنهان من باید بگم که درست فرمودید.خب من به خاطر مورد دوم شاید انقدر با این قضیه مخالفم.راستش رو بخواید من قبلا یک نفر رو خیلی دوست داشتم اما هر کار کردم که یه جوری بین مون ارتباط برقرار بشه و حتی شده برای دوستی هم پایش بذاره باز هم نشد.حالا اون آدم دیگه نیست و حتی حرف زدن در مورد برگشتن اون مثل این می مونه که بخوای در مورد زنده شدن یه مرده حرف بزنی.یعنی تا این حد محاله.گاهی اوقات خودمو سرزنش می کنم که چرا کاری ازم برنیومد و هر چی اومدم درستش کنم بدتر شد....سرتونو به درد نیارم.هر وقت که کسی زنگ می زنه من خودمو سرزنش می کنم و میگم اگه اون بود اصلا الان استرس نداشتی یا خیلی هم خوشحال بودی.تازه اون خواهر هم نداشت که بیاد قد و بالاتو ورانداز کنه.یا مثلا وقتی شرایطشو میگن من همش تو ذهنم با اون مقایسه اش می کنم.واسه همین فکر می کنم نمی تونم با یه نفر وارد رایطه جدی بشم چون همش ناخودآگاه فکرم میره پیش اون و به آدم طرف مقابلم خیانت میشه و اونو به بازی می گیرم.باز هم تاکید می کنم که من واقعا با اون آدم خراب کردم و هیچ راه برگشتی نمیشه براش متصور شد و حتی تا همین اواخر تحقیرم هم کرد جلوی همه.حالا شما بگید من با این افکار درهم چیکار کنم.صادقانه جواب بدید.من ناراحت نمیشم.
علاقه مندی ها (Bookmarks)