سلام, ممنون از جوابتون و ممنون که منو فرهیخته دونستین!نوشته اصلی توسط فدایی یار
حقیقت اینه که من دنبال دوستایی که دقیقا مثل خودم باشن نیستم. این حالی که شما توصیف کردین, بحرانی بود که من قبلا توی نوجوانی گذروندمش. همیشه فکر میکردم توی یه عالم فکری متفاوت و البته بالاتر از دوستامم. اون موقع البته دوستی خیلی موضوع مهمی برام نبود, کلا از نظر اجتماعی مستقلم و وابسته دوستهام نبودم هیچوقت, اما به هرحال یه رنجی میکشیدم از اینکه هیچکس چرا مثل من نیست.
تا اینکه مثل شما, منم فهمیدم شاید ایراد از منه. سعی کردم خوبی ها رو ببینم و از دوستیم با آدما راحتتر لذت ببرم. توی سه سالی که اومدم دانشگاه این مدلی زندگی کردم و حالا دارم نتیجه بدشو میبینم. من دوستامو واقعا دوستشون دارم. ولی از دوستیم باهاشون راضی نیستم. تو هیچ زمینه ای هیچ عقیده خاصی ندارن. فقط منو به زیر میکشن. تمام حرفشون یا غیبته, یا راجب لباس پوشیدن این و اون, یا میخوان برای من یکیو پیدا کنن! و در بهترین حالت دارن راجع به احساسات روزمره و مطالب درسی و استادا حرف میزنن. خیلی وقتا هم هممون ساکتیم, کلا تفریح هم حوصله نداریم باهم بریم!! ( چون هم انرژی نیستیم)
اصلا من توی این شکی ندارم که دوستانی که دارم علیرغم اینکه آدم خوبی هستن, ولی فایده ای واسه من ندارن. کاملا مطمعنم که دوستای جدید برای زندگیم لازمه, چون بعد از اینهمه سال زندگی, فکر میکنم دیگه حقمه که حداقل دو تا دوست خوب داشته باشم
بعد قضیه اینه که جو کلی دانشگاهمون همینجوریه. نه فقط دوستای من. یعنی اونجا همه همین شکلی ان. حتی استادا!
جامعه منم که فعلا این دانشگاهه... خیلی دلم میخواد بدونم کجا میشه با آدمای به قول شما فرهیخته آشنا شد!
علاقه مندی ها (Bookmarks)