حكمت 218 نهج البلاغه:
حسادت بر دوست، از آفات دوستي است.
اينكه تونستم از عنصري خطرناك در وجودم، خودم رو نجات بدم، كه باعث آلودگي روحم ميشد، خيلي راضي ام. حسادت. حسادت. حسادت.
كلمه اي كه تو وجود همه ما هست و هميشه خدا مضر بوده. مگر اون جايي كه حسادت رو براي پيشرفت و منفعت خودمون و دوستمون ببينيم. كه ديگه اسمش حسادت نيست.
بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ الْمَوْعِظَةِ حِجَابٌ مِنَ الْغِرَّةِ .
وميان شما و پندپذيرى ، پرده اى از غرور و خود خواهى وجود دارد.
غرور كاذبي كه باعث ميشد، نكات مثبت رو جذب نكنم. غروري كه باعث ميشد قطب منفي آهرنباي وجودم خاموش بشه تا موارد مثبت رو جذب كنه! افزايش ظرفيت نقد پذيري و كاستن از غروري كه اجازه نقادي رو از ديگران در مقابل من ميگرفت.







پاسخ با نقل قول

علاقه مندی ها (Bookmarks)