ممنون حسین عزیز..
اما آیا واقعا به نظر شما راهی وجود داره که ما رو به خوشختی برسونه؟ یا خوشبختی خودش یک راهه برای رسیدن به اهدافمون؟ کسی که احساس خوشبختی و رضایت از زندگی نداشته باشه چطور می تونه تو مسیر زندگی قدم بذاره؟ مطمئنن می تونه اما با خیالبافی، با زندگی در آینده، به این امید که در دور دستهای جاده خوشبختی را در دستهایش خواهند ریخت و او آن را خواهد نوشید! با تمام سختی ها، گرما و سرمای راه، تمام خارها و تیغ ها، تمام گرگها و راهزنان روبه رو میشه به این امید که به آرامش خواهد رسید و خوشبخت خواهد شد...... اما نهایت راه کجاست؟ در ذهن ما، ذهنی که به هیچ وجه راضی نیست و منتظر است تا دیگران رضایتش را فراهم کنند، ذهنی که زیاده خواه است و بیشتر از تلاشش مزد می خواهد یا کمتر از مزدش تلاش می کند.. خوشبختی برای این ذهن کلمه ای پیچیده، رویایی، دست نیافتنی و بزرگ است، کسی که خوشبختی را در بیرون از خود جستجو می کند و برای رسیدن به آن برای خود شرط می گذارد، کسی که برای خوشبختی ماهیتی غیر از وجود و درون خود قائل است، وقتی که در دستهایش خوشبختی را می ریزند چه می کند؟ یک عمر دستهایش را از هم جدا نمی کند و بی تحرک می نشیند تا مبادا این مایع گرانبها از لابه لای انگشتهایش بریزد و هدر رود؟ یا آن را مینوشد و بعد دوباره احساس تشنگی می کند و راهی نو برای یافتن این مایع حیات طی می کند؟
این جاده سنگلاخ ما را به خوشبختی نمی رساند، خوشبختی چیزی نیست که بتوان به آن رسید، خوشبختی مکان و زمان ندارد، از جنس ماده نیست، متعلق به همه است و در عین حال متعلق به هیچ کس نیست. این جاده ها، این مسیرهای پیچ در پیچ، برای رسیدن به هدفهاست، اما آیا خوشبختی هدف ماست؟ اگر این گونه است که ما از ابتدای خلقت به هدفمان رسیده ام، ما از همان ابتدا خوشبخت بوده ایم و نمی دانم کدام مخلوق با کدام طرز فکر انگ بدبختی را به بشر چسباند و از آن پس تمام آدمیان به دنبال چیزی افتادند که بودند اما فکر می کردند که نیستند! خوشبختی هدف نیست، خوشبختی توشه راه برای رسیدن به هدف است، وقتی با احساس خوشبخت بودن قدم بر می داریم یعنی خدایا باور دارم که هستی و بزرگترین باور همراه من است، یعنی خدایا تمام مشکلات حل خواهند شد و من از تمام روزها و لحظه هایم راضی و خوشنودم، یعنی خدایا سپاس که دشوارهای زندگی مرا وادار به رشد و پیشرفت می کنند و حل آنها به تجربه هایم می افزایند، یعنی شکر که زنده ام و فرصت زندگی کردن دارم، یعنی ممنونم که هنوز به من امیدواری و هنوز وقت برای رسیدن به هدفی که برایش آفریده شدم، دارم....
.....