حتما برو عزیز. اگر هم تو مطب نبود، می تونی به کلینیک ویژه بیمارستان روان پزشکی شهرت مراجعه کنی. اونجا معمولا روان پزشک های خیلی خوبی دارند.
چه موفق شدی که دکترت رو ببینی و چه نه، دو تا کار می تونه تو بهبود علائم افسردگی ات تا حدی موثر باشه:1. ورزش و فعالیت فیزیکی و 2. ساعات خواب منظم و ثابت. سعی کن تو برنامه ی زندگی ات این دو تا مسئله رو فراموش نکنی.
حتی اگر بخوای از بعد خودخواهی هم به قضیه روابط اجتماعی نگاه کنی، داشتن روابط اجتماعی در گام اول کمک به خودته و نه نوعی فداکاری. منظور من از این حرف حفظ روابط مسموم و آسیب زننده نیست. بلکه داشتن روابط سالم و صمیمانه است. بدون این روابط در هیچ یک از ابعاد زندگی ات آدم موفق و شادی نمی تونی باشی. مثلا، داشتن روابط صمیمانه با همکلاسی ها باعث می شه بتونی روی کمک اونها حساب کنی. اگر با همکارات روابط خوبی داشته باشی، کیفیت کاری و رضایت شغلی ات بالا می ره و...
برای داشتن این روابط باید انرژی و زمان صرف کنی. نمی تونی خودت رو از بقیه کنار بکشی و فقط موقع نیازت بهشون مراجعه کنی، چون اون ها هم مسلما بهت کمکی نخواهند کرد. در واقع با کمک کردن و محبت کردن به دیگران نوعی پیوند میان فردی و سرمایه گذاری اتفاق می افته که موقع نیاز تو نتیجه ی خودش رو نشون می ده.
همه ی این حرف ها، مهم ترین بخش روابط اجتماعی رو در نظر نمی گیره که همون احساس شادی و رضایت درونیه. بخش قابل توجهی از حس ارزشمندی و اعتماد به نفس ما از این روابط ناشی می شه. در واقع این روابط به خودی خود و بدون فواید ثانویه مثل کمک درسی یا شغلی هم برای ما حیاتی و ضروری هستند. داشتن زندگی اجتماعی سالم برای یک آدم همون قدر مهم و اساسیه که دسترسی به آب و غذا و هوا. خودت رو از این مسئله محروم نکن.
علاقه مندی ها (Bookmarks)