تمام حرفاتونو درک میکنم
اگر فکر میکنین ممکنه بعدا پشیمون یا دلسرد شین
و یا حس میکنین بخاطر توقعات خودتون و اخلاق خاص خودتون ممکنه به همین روال ادامه بدین و مدام از زندگیتون عذاب بکشین
اگر فکر میکنین بخاطر خواسته هایی که دارین ممکنه خانمتون در اینده لطمه بخورن
الان که تو دوران عقدین درست تصمیم بگیرین
به قول اون مشاور زندگی یروز و دورز نیست
و اینکه واقعا اخلاقتون اینجوریه و شاید شما تقصیری ندارین چون ذاتا اخلاقتون اینه
بنظرم تجدید نظر کنین و خوب فکراتونو بکنین.ممکنه در ازدواج دوم هم همین احساسات رو داشته باشین و کلا اخلاقتون اینجوری باشه
بنظرم اگر میتونین رو خودتون کار کنین و بخودتون بقبولونین که هیچ ادمی کامل نیست و من هرگز اون ایده ال محضم رو پیدا نخواهم کرد و باید روش همسرداری رو بشتر یاد بگیرم و اگر موفق بودین ادامه بدین
ولی اگر نبودین و حس کردین خودتون واقعا دارین عذاب میکشین و نمیتونین همسر خوبی برای خانمتون باشین و ایشون هم خوشبخت نمیشن در کنار شما تجدید نظر کنین