سلام دوست عزیز چقدر خوشحالم که می بینم نا امید نمی شی. خدا رو شکر که هنوز هم می تونی برای بازسازی زندگیت تلاش کنی. چه بسیار مواردی که زن و شوهر بخاطر فرزندشون به زندگی ناخواسته ای پایبند بودن و به مررور مهر و محبتشون در دل هم جا افتاده. از دیروز در فکر بودم که چکار می کنی. عکس و فیلم اهمیتی نداره وقتی که فردی عصبی هست این واکنشها طبیعیه.
مادر بودن چیز کمی نیست باید بخاطر فرزندت از خیلی چیزها گذشت کنی و یقین داشته باش در آینده ای نه چندان دور ثمره زحماتت رو خواهی دید. حرف من اینه که روی خودت تمرکز کن درست زندگی کن و به دخترت در حد اعلا توجه و علاقه نشون بده و کجدار و مریض و عصبی و دلمرده نباش.
نمی دانم در خوابگاه بودی یا نه برای مدتی تصور کن شوهرت همون هم خوابگاهی ناسازگارته سعی کن بدون تنش و اصطکاک باهاش زندگی کنی. غرغرو نباش هی نگو فلان نداریم و ... لیستی از احتیاجات ضروری رو بده و دیگه کاری نداشته باش.
علاقه مندی ها (Bookmarks)